Ineens alleen

maandag 6 april 2020
 

Hoi allemaal of nou ja allemaal? Dat is misschien een beetje veel van het goede. Om maar met de deur in huis te vallen. Ik ben pas weduwe geworden. En ik zoek mijn weg hierin. En dat gaat eigenlijk best goed. Natuurlijk ben ik verdrietig en mis ik mijn man. Als partner, luisterend oor, als steun, handyman en vraagbaak. Alles is nog zo zonder hem. 

Het is verwarrend. Ik ben een zelfstandige vrouw en durf veel dingen aan te pakken, maar toch voel ik me nu zo kwetsbaar. En dat verward me, alsof zelfstandigheid en kwetsbaarheid niet naast elkaar kunnen bestaan. Ik voel me geamputeerd, maar alles doet het gewoon nog. Ik kan nog lachen, nog denken, nog bewegen en genieten. En dat mag en eigenlijk zou het niet mogen kunnen. Zo vreemd dat je over een toekomst denk, terwijl je eigenlijk geen toekomst wil zonder je lief. 

Ik wil mensen helpen terwijl ik nauwelijks richting kan geven aan mijn eigen leven. Dat moet nu tenslotte weer opgebouwd gaan worden en dat wil ik ook, maar eigenlijk ook niet. En hoe doe je dat eigenlijk? Bouwen op de fundamenten van rouw, lijkt me geen stevige fundering. 

Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik hier schrijf. Niet om de huilende zwarte weduwe uit te dragen of medelijden te krijgen, dat is zeker. 

Ik leef dag voor dag, dat probeer ik tenminste. Alles is eindig, het goede en het nare. Dus eigenlijk voor iedereen eindig de dag altijd met iets goeds. Al is het maar een kopje thee wat lekker warm is.