Ben je als moeder met een gehandicapt kind wel een goede werknemer?

vrijdag 6 maart 2020
 

Mensen die het gevoel hebben zinvol bezig te zijn en kunnen bijdragen aan een groter geheel, beoordelen hun leven positiever. Wanneer je werk doet wat je zelf als zinvol ervaart, maakt dit je dus gelukkiger.

Stel, je hebt een heel leuke baan en jij en je partner willen graag kinderen. Samen hebben jullie bedacht hoe jullie dat straks praktisch gaan regelen als de kleine er is. Jullie hebben een voorstelling gemaakt van jullie toekomstige leven als werkende ouder.

Tot zover de roze wolk. Want, onverhoopt hebben jullie een gehandicapt kind gekregen. Of, na een eerste onbezorgde tijd, blijft de ontwikkeling van jullie kindje toch achter en is er meer aan de hand. Ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, gesprekken en evaluaties worden opeens toegevoegd aan jullie toch al volle agenda. Hoe ga je dit inbouwen in jullie dagelijkse routine?

De meeste mensen met jonge kinderen worstelen met de combinatie werk-privé. Ouders van een kind met een beperking hebben naast alle uitdagingen, er structureel extra zorgtaken bij. Zij worden mantelzorgers voor het leven. Uit onderzoek van het NJI bleek dat 78% van ouders met zorg intensieve kinderen minder ging werken of helemaal is gestopt omdat de zorg niet meer goed te combineren was met hun werk. Ook bleek 60% een periode overspannen of zelfs burn-out te zijn geraakt.

In Nederland werken meer vrouwen parttime en nemen gemiddeld genomen meer (mantel-)zorgtaken op zich dan mannen. Dat betekent dus dat zij vaker iets opgeven wat juist zoveel zingeving kan geven; hun werk.

Dat wil zeggen; als je toch al een baan had waar je niets aan vond dan is het voor iedereen beter zo snel mogelijk te stoppen. Daar mis je dan waarschijnlijk weinig aan. Als je echter een heel leuke baan moet opgeven, is dat wel een groot verlies. Daarom zullen veel vrouwen er alles aan doen om het maar te blijven volhouden.

En in dat volhouden zit de angel. Als je probeert alles te blijven doen wat je daarvoor ook deed, gaat er ergens iets scheeflopen. Alle extra zorg gaat uiteindelijk ten koste van iets anders. Dat gaat dan ten koste van haarzelf, haar gezondheid, haar sociale leven, haar relatie met partner en eventueel andere kinderen. Je kunt nu eenmaal niet meer geven dan je hebt.

Als de belasting te hoog is, moet er ergens iets vanaf. Dat lijkt een simpele optelsom, een één-tweetje. Maar hoeveel werkgevers gaan daar preventief een gesprek over aan? Of is ‘dat kon ook niet uitblijven’ de reactie wanneer zo’n vrouw dreigt uit te vallen?

Het is goed om te weten dat zwaarbelast niet hetzelfde is als overbelast. Wanneer er voldoende support georganiseerd wordt rondom een gezin en zij zich gesteund voelt door haar werkgever, kan zij beter in balans blijven. Wanneer er sprake is van flexibiliteit en een open dialoog met de werkgever, zal dat voor beide partijen een win-win opleveren.

Want ja, soms slaat de balans even door naar haar gezin. Maar zodra het kan, zal zij zich weer inzetten voor haar werk. Juist omdat het haar zoveel geeft. Omdat zij op haar werk even niet moeder is. Daar mag zij even haar talenten inzetten en voeling hebben met wie zij nog meer is. Dat is wat zingeving doet. Zij zal zich inzetten omdat zij dankbaar is te mogen werken voor een baas die oog heeft voor haar.