• WOMEN Inc.
     
    Wij vergroten de kansen van vrouwen op de thema’s geld, gezondheid en beeldvorming. En streven naar een wereld waarin het niet uitmaakt of je als meisje of jongen wordt geboren.
  • Nieuws & Agenda
     
    • Waarom de afbraak van ons onderwijs ook een vrouwenonderwerp is
    • Masterclass: 'Wat is de winst van werkgeluk'
    » Lees het laatste nieuws!
  • Doe mee!
     
    Deel je verhaal op het Podium, plaats een oproep op het Prikbord of test jezelf. Sluit je aan bij het snel groeiende en diverse WOMEN Inc. netwerk.
  • aanTafel
     
    ❝ Inspirerend ❞ | ❝ Leerzaam ❞
    ❝ Bijzonder ❞ | ❝ Zeer waardevol ❞
    Schuif aanTafel, ga in gesprek over doel, lef & netwerk en ervaar het zelf!
 

Help! De ambitieuze moeder verzuipt... tenzij ze leert zwemmen

maandag 21 januari 2019
 

Hebben jullie die blog van Karin gelezen, over keuzes maken als je richting de 67 gaat? Dat vond ik zo herkenbaar! Nu zit ik in een hele andere levensfase dan Karin, maar ik kan je vertellen: ook voor vrouwen met jonge kinderen en een veeleisende loopbaan is keuzes maken cruciaal.  

Bij Qidos noemen we het de spitsuurfase: de periode in je leven waarin je zowel in je werk als privé grote stappen zet. Voor theoretisch opgeleide vrouwen  die in de zakelijke dienstverlening werken, zoals ik, is deze fase een enorme spagaat. In je werk wil je net kansen gaan pakken, je ambities uitbouwen; maar ook thuis wil je het heel graag goed doen. En die vriendinnen zijn ook zo leuk, dat sporten ook zo gezond en dat uitgebreid koken ook zo lekker…

De afgelopen jaren heb ik met vallen en opstaan geleerd hoe ik deze superdrukke fase het best kan navigeren. En daarbij was de rode draad: rigoreuze keuzes durven maken. Serieus, zonder van de gebaande paden af te gaan en buiten bestaande hokjes te denken kom je er als jonge, ambitieuze moeder niet!

Moeder en zelfstandig ondernemer

Jonge vrouwen onderschatten vaak wat voor impact het moederschap heeft op je leven. Ik ook: ik dacht dat ik na de geboorte van mijn oudste ‘gewoon’ weer aan het werk kon (en wilde!), maar dat pakte toch iets anders uit.

Daarvoor veranderde er gewoon te veel, zowel mentaal als in praktische zin. Mijn prioriteiten werden echt anders: er zijn voor mijn zoontje werd oneindig veel belangrijker dan er zijn voor die klant. Als moeder ben ik perfectionistisch – ik kies er daarom bewust voor veel tijd met mijn kinderen door te brengen. Als psycholoog weet ik ook hoe belangrijk het is voor je kind dat je er vooral de eerste twee jaar bént. En als dochter uit een traditioneel gezin zit het onbewust toch in mijn systeem om het gewend te zijn dat moeders veel thuis zijn.

Maar mijn opleiding, ambities en onafhankelijkheid dan? Dat zit ook in mijn systeem! Het geeft me ongelooflijk veel energie om mijn talenten in te zetten, en ze waar mogelijk verder te verkennen. Al voordat ik moeder werd ben ik voor mezelf begonnen als zelfstandig onderzoeker. Dat was een hele bewuste keuze, en ik had helemaal geen behoefte om dat meteen al op een lager pitje te zetten. Hoe kon ik die twee nu op een aangename manier combineren?

Mee in de mallemolen

Dat bleek lastig. Gevoelsmatig was de oplossing kristalhelder: ik wilde gewoon een paar jaar wat minder uren per week werken, zonder mijn ambities op te hoeven geven. Maar daar was weinig ruimte voor in het bedrijfsleven. Ik werkte dan wel als zelfstandige, maar de opdrachten die ik aangeboden kreeg waren allemaal voor 4 of 5 dagen per week. Een andere optie was er zelden.

Ik mocht kortom net als iedereen elke ochtend aanschuiven in de file, en elke avond racen om op tijd bij de crèche te zijn. Ik werd volledig geleefd, zowel thuis als op het werk, kon nooit lekker rustig op de bank gaan zitten. En als ik daar dan toch eens zat, mijn zoontje eindelijk naar bed, dan klapte ik mijn laptop open en ging weer aan het werk.

Bepaal je eigen basisregels

Het besef dat ik zo’n leven helemaal niet wilde begon al snel te dagen. Maar het duurde echt even voordat ik rigoreus keuzes durfde te maken. Ik heb heel lang geprobeerd twee dingen tegelijk te blijven doen, maar uiteindelijk heb ik toch een strakke basisregel afgesproken met mezelf: ik ben maximaal drie dagen per week op locatie voor werk.

Dat was een enorme opluchting! Zelfs al sloot die keuze bepaalde opties qua werk uit. De opdrachten van 4 of 5 dagen kon ik natuurlijk niet meer aannemen. Dat accepteerde ik destijds vanuit een lange termijn visie: de dingen die ik nu even niet kan doen komen later wel weer. Inmiddels weet ik zelfs dat ik ook prima zonder die tijdsintensieve opdrachten kan!

Werk en leef bewust MONO

Een belangrijke volgende stap was de beslissing om mijn werkdagen en gezinsdagen zoveel mogelijk gescheiden te houden. Dat had vooral gevolgen voor mijn omgang met apparaten.

Gewéldig hoor, die technologie, maar het vervaagt de grenzen tussen je activiteiten nogal. Alles liep door elkaar: als ik een dag bij de kinderen was zat ik tussendoor steeds mijn werkmail te checken. Dan was er weer van alles om op te reageren, werden er allemaal radertjes in mijn hoofd in beweging gezet… maar op een moment dat ik daar mijn handen niet voor vrij had en eigenlijk wilde genieten van mijn kids.  

Het begon me op te vallen hoe onrustig ik daarvan werd. In plaats van simultaan twee leuke dingen te doen, zoals ik eerst dacht, bleek ik allebei maar half te doen. Daardoor werden ze een stuk minder leuk. Op die manier genoot ik minder van mijn werk én minder van mijn gezin! Daar ben ik dus mee opgehouden. Als ik nu een gezinsdag heb check ik overdag geen werkmail of –telefoon meer. En het is even afkicken, maar geloof me: WhatsApp zonder notificaties is héérlijk.

Blijf finetunen en bijschaven

Met die twee grote keuzes, minder dagen op locatie werken en werk- en gezinstijd scheiden, was de basis voor mijn huidige, sterk verbeterde tijdsindeling gelegd. Sindsdien blijf ik op mijn gemak verder werken aan de details. Zo heb ik bijvoorbeeld besloten een gastouder aan huis te nemen.

Mensen nemen automatisch aan dat zoiets vreselijk duur is, maar dat blijkt helemaal niet te kloppen. Vanaf twee kinderen is het vaak al goedkoper dan de opvang! En wát een cadeau aan jezelf! Je hoeft je kinderen niet meer elke doordeweekse dag te brengen en op te halen, geen overvolle luiertassen of rugzakjes meer in te pakken. Als je een keer wat later bent hoef je niet meteen in de stress te schieten, en als er een kind ziek is ben je niet meer gedwongen een dag vrij te nemen. Echt een aanrader!

Wees je eigen beste vriend

Ik breng het nu vrij luchtig, maar dat ik die gastouder durfde aan te nemen was voor mij best bijzonder. Het voelde haast een beetje te luxe, op het decadente af, begrijp je wat ik bedoel? Het viel  me op dat ik dat gevoel met meer keuzes had. Eigenlijk was mijn grootste uitdaging tijdens dit hele proces: aardig zijn voor mezelf, in plaats van aan andermans verwachtingen proberen te voldoen.

Volgens mij hebben veel meer mensen daar last van. En het remt ze ontzettend af. Zo jammer en zo onnodig! Ik geloof dat het ook anders kan. Daar ga ik dus ook een blog over schrijven: Keuzes maken, the sequel, haha! Je kunt hem binnenkort lezen op de Qidos blog: het gaat o.a. over de mentale hordes die ik tegenkwam in mijn zoektocht naar een betere werk-privébalans, en hoe je ze kunt tackelen. Doe er je voordeel mee. Het is je van harte gegund!

Oproep!

Tenslotte nog iets wat ik me afvroeg tijdens het schrijven: is mijn verhaal nou alleen herkenbaar voor theoretisch opgeleide vrouwen in de zakelijke dienstverlening, of lopen vrouwen in andere beroepsgroepen en branches hier ook tegen aan? En als jij zo’n vrouw bent, zou je dan jouw ervaringen met me willen delen door deze korte vragenlijst in te vullen? Ik blijf natuurlijk een onderzoeker…