Rowan Blijd: #ToenIkMijZag

 

Rowan is programmamaker voor KRO-NCRV. Zij probeert in haar werk bewust om te gaan met inclusiviteit omdat ze zich nog goed kan herinneren wat voor een impact het heeft als je jezelf kunt herkennen in tv-personages. 

 

 

Liever lezen dan luisteren? Het uitgeschreven interview vind je hier:

"Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik op de basisschool een groepje had waar ik veel mee omging, een groepje kinderen. En dat we op een gegeven moment de power rangers na gingen doen. En in de power rangers was er altijd maar een persoon van kleur, en af en toe was diegene Aziatisch dan weer zwart. Dat was een beetje raar. En toen was ik me er altijd van bewust dat als er nog een kindje van kleur meespeelde in de power rangers en die was eerder met zeggen van ‘ik ben de power ranger van kleur’, dan was er voor mij niks meer over. Ik kon me dan niet identificeren met de overige power rangers. Dus als kind zijnde ben je je er toch al wel bewust van." 

"Ik heb het leven veel door spiegels gezien. Dat komt mede omdat ik daar actief naar op zoek was en dat altijd actief heb meegekregen. Van m’n moeder moest ik altijd bruine poppen kopen of kreeg ik bruine poppen. En de verhalen die ik las, de boeken die ik kreeg, dat was dan ook met name gericht op kinderen van kleur. Er waren wel weinig voorbeelden, maar ze waren er gelukkig wel. Maar als ik zelf niet zo actief was geweest daarin en als m’n omgeving niet zo actief was geweest, dan was ik denk ik heel veel ramen tegengekomen." 

"Ik weet nog, dat toen ik Milouschka voor het eerst zag op het jeugdjournaal, dat ik me heel trots voelde. En heel erg zo van: ‘Mama kom kijken wie ik nu zie op beeld!?’ Ik weet nog dat ik er heel blij en trots van werd, en dat het voelde van: o daar zijn wij ook! Wij zijn ook op het jeugdjournaal zichtbaar! Zo’n gevoel had ik heel erg."

"Wat ik merk als zwarte vrouw is dat als ik ergens kom, dat is niet per se als maker alleen, dat is in het leven, dat er vaak wordt verwacht dat ik op een bepaalde manier reageer zoals mensen dat kennen vanuit de media. Dus dat mensen denken dat ik vast wel lekker met m’n billen kan schulden. Of dat mensen praten met ‘Yo what's up?’. Dat soort dingen."

"Ik denk dat er altijd een soort van eenzijdig beeld is. Je hebt dat stereotype beeld van een hele blije zwarte vrouw, een hele gezellige grote zwarte vrouw, een hele sexy zwarte vrouw heb je. Je hebt nog een aantal archetypen. En daar moeten we dan in passen. We kunnen niet twee van die archetypen tegelijk zijn. En als je daar dan niet in past, dan weet men ineens niet zo goed wat ze met je aan moeten, waar ze je kunnen plaatsen. Mensen houden gewoon van hokjes." 

"Ik ben heel actief bezig met nadenken over de content die ik maak. Over wie we daarvoor vragen. Wat voor gedachtengoed iemand heeft. Dat we heel erg, ik maak het natuurlijk niet in m’n eentje, maar dat we wel met z’n allen nadenken over waarom we iets maken, voor wie we iets maken. En dat het niet alleen terecht moet komen bij Inge of Anne, maar dat het ook bij andere meiden terechtkomt."