Gekozen voor het kwaliteit van leven

woensdag 17 juli 2019
 

Sinds 2014 had ik plotseling een hartritmestoornis. Mijn hartslag klopte om de twee maanden ontzettend snel (180 slagen per minuut) en dat wel 3 à 4 uur lang. De medicijnen die ik kreeg hielpen niet. Na zo een hartritmestoornis voelde ik me moe en ellendig, maar dat trok toch weer weg na een aantal dagen.

Ik vond het niet fijn. Onaangekondigd kreeg ik het tijdens een uitje naar het theater, bioscoop, in de auto, het voorlezen aan mijn kinderen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik moest er maar mee leren leven. Als het erger zou worden en mijn leven echt zou gaan beïnvloeden, zou er een mogelijkheid zijn voor een ablatie (dan gaan ze via de lies met katheters naar je hartkamers en kunnen ze de hartritmestoornis onklaar maken, wegbranden).

Doodeng.

Ik kon nog wel wachten met de ablatie.

Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ik de hartritmestoornis om de twee weken. Om de week was ik energieloos en moe. Ik vond het behoorlijk vervelend. Het leven ging gewoon door, kinderen moesten naar school, mijn bedrijf moest in de running blijven, huis wilde ik schoonhouden enz.

Ik denk dat niemand doorhad hoe ik mij voelde. Dat ik op de vreemdste tijden sliep, om toch nog enigszins energie op te doen.

Toen ik op een avond in april voor de ceremonie van mijn overleden schoonvader ’s nachts bij mijn schoonmoeder sliep met mijn gezin kreeg ik een hele heftige hartritmestoornis. Zuurstof te kort, tintelingen in mijn armen en een kramp in de tong en nek. Toen moest de ambulance eraan te pas komen. Gelukkig stopte het weer vanzelf en mocht ik weer terug naar mijn kinderen, echtgenoot en schoonmoeder. Wat was ik blij, want de kinderen waren zo plotseling en vervelend wakker geworden met de ambulance broeders en moeder met allemaal plakkers op haar lichaam.

Ik wilde het niet meer. Geen hartritmestoornis meer. Dus ik zette alles in gang voor de operatie.

Ik koos voor de kwaliteit van mijn leven.

Anderhalve week voor de operatie werd ik wakker met een soort kramp in mijn kuit. Dat gedurende een aantal dagen erger werd in plaats van minder.

Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan, die mij doorstuurde naar het ziekenhuis voor een echo.

Daar bleek ik last te hebben van een trombose kuit.

Ik diegene die sport, gezond eet en veel beweegt een trombose kuit?

Hoe kan dat nou?

Inmiddels weet ik dat het komt door de anticonceptiepil en gelukkig zat de trombose niet in mijn hoofdader.

In juni ben ik geopereerd en heb ik de ablatie gehad. Twee en een half uur heb ik op de operatietafel gelegen. Ik was er helemaal bij. Ik moest mijn gedachten verzetten naar mooie en leuke momenten om het vol te houden, maar het was zeker de moeite waard. Ze vonden twee hartritmestoornissen in mijn rechter en linker hartkamer. Beiden zijn onklaar gemaakt. Ze branden de plek die de elektrische prikkel veroorzaakt weg. Dat deed geen pijn. Ik moest uiteraard wel even slikken toen ze een gaatje maakte in de wand tussen de rechter en linker hartkamer.

Na acht weken mag ik pas juichen, maar ik weet het zeker. Ik ben van mijn hartritmestoornis verlost. Over een week weet ik het zeker, dan zijn de acht weken voorbij.

Ik wil dit verhaal van mijn met jullie delen.

Als mens en als vrouw in dit geval ben je ontzettend kwetsbaar, je hebt het eigenlijk pas door als je iets overkomt. Een ablatie ondergaan is doodeng, maar het levert je zoveel op.

Zorg goed voor jezelf.

In de medische wereld weten ze niet hoe een hartritmestoornis ontstaat. Luister daarom goed naar je lichaam en overschrijd je grenzen niet.

Gebruik je de anticonceptie? Denk er dan aan dat je het niet langer doorslikt dan nodig. Tot en met 35 jaar kan het weinig kwaad, maar daarna is de kans op trombose groot. Er zijn tal van andere mogelijkheden.

Door deze gebeurtenissen kreeg ik een nieuw inzicht en heb ik de naam van mijn bedrijf Work & Wellbeing veranderd in Natasja Elda, dat is tenslotte ook diegene die ik ben.

Alles wat ik doe en waar ik voor sta staat op de site.

Ik wil mensen inspireren met mijn passie en liefde voor ambachten, talent en educatie.

Je kan bij mij terecht voor een sieraad, verhuur van het atelier, de Talent Kracht Training en voor coaching www.natasjaelda.nl


 
  • Hoi Natasha,
    Ik heb helemaal kippenvel. Het lijkt of ik mijn verhaal lees.
    Ik had dezelfde klachten alleen was ik veel jonger.
    Ik heb op mijn 18de een ablatie ondergaan, op de dag dat mijn oma overleed. Mijn moeder zat naast mijn ziekenhuisbed terwijl ze wist dat haar moeder overleed, wat een ontzettend heftige keuze heeft ze toen gemaakt. Nu ik zelf moeder ben weet ik dat pas.
    Bij mij kwamen onder invloed van zwangerschapshormonen en later de overgang de ritmestoornissen terug. Nu ik door de overgang ben nemen de ritmestoornissen weer af.
    Ook ik heb last van meerdere tromboses gehad die veroorzaakt werden door anti-conceptie.
    Dus we delen dezelfde ervaringen.
    Wat fijn dat je het hier deelt.
    Dank je!
    Carien (44) uit Eindhoven
    Profiel
  • Hallo Carien,

    Ik kreeg in 2012 na de geboorte van mijn tweede kind ontzettend last van mijn hormonen.
    Zweten, mijn lichaam maakte zelfs een stuk vlees aan.
    Mijn lichaam was goed in de war.
    Veel later, in 2014 kreeg ik de eerste hartritmestoornis.
    Als ik jou verhaal zo lees en die met de mijne vergelijk, zijn het onze hormonen, die de hartritmestoornissen veroorzaken.
    Zouden er nog veel meer vrouwen last van hebben?
    Het zet mij wel aan het denken.
    Ik zelf denk wel dat last hebben van je hormonen en maar op volle toeren doorgaan (baby, gezin, werk, sociaalleven) geen goede combinatie is.
    Misschien ontstaan zo de hartritmestoornissen?
    Interessant.
    Ik hoop dat je er zo min mogelijk last van hebt.
    Goh en die trombose en de anticonceptie pil, dat was ook echt een eyeopener.
    Inderdaad wij delen dezelfde ervaringen.
    Bedankt voor jouw bericht!




    I
    Natasja uit Amsterdam
    Profiel
Reageren