• WOMEN Inc.
     
    Wij vergroten de kansen van vrouwen op de thema’s geld, gezondheid en beeldvorming. En streven naar een wereld waarin het niet uitmaakt of je als meisje of jongen wordt geboren.
  • Nieuws & Agenda
     
    • Waarom de afbraak van ons onderwijs ook een vrouwenonderwerp is
    • Masterclass: 'Wat is de winst van werkgeluk'
    » Lees het laatste nieuws!
  • Doe mee!
     
    Deel je verhaal op het Podium, plaats een oproep op het Prikbord of test jezelf. Sluit je aan bij het snel groeiende en diverse WOMEN Inc. netwerk.
  • aanTafel
     
    ❝ Inspirerend ❞ | ❝ Leerzaam ❞
    ❝ Bijzonder ❞ | ❝ Zeer waardevol ❞
    Schuif aanTafel, ga in gesprek over doel, lef & netwerk en ervaar het zelf!

Ruzie in je badjas, soms moet het

30 oktober 2017

 

Dinsdagochtend vroeg. ‘Ach schatje,’ zei m’n vriendin, terwijl ze haar boterhammen in een plastic zakje duwde, ‘wat vervelend voor je dat jíj hier nu weer voor moet opdraaien.’ Ze liep gehaast door het huis, ‘echt balen’. En tien minuutjes later kreeg ik een dikke kus, nog één keer die blik van ‘lullig voor je’ en weg was ze, ‘doei!’ naar werk. Een klein uur daarvoor had ik met m’n slaperige hoofd de thermometer uit de bips van ons acht maanden oude dochtertje gehaald: 38,8 graden. Ze zou naar de crèche. Niet dus. En ik ben de ZZP’er van ons twee, verdien minder en met mijn deadlines valt te schuiven. Oftewel: ik ben de Sjaak, want dat is praktischer. Maar de principiële gelijkheidsvechter in mij stond al klaar om borden door het huis te smijten.

 

Makkelijk hoor, van tevoren bij een kaasplankje samen dreutelen over hoe je het allemaal heel eerlijk en van-deze- tijd gaat doen. Natuurlijk verdeelden we de zorg 50/50, oh wat waren we modern. Maar dan. Baby’s blijken zich niet aan schema’s te houden, en tja, dan wordt het principe ingehaald door de praktijk. Zoals bij een ziek kind. Crèches krijgen onschuldige namen zoals ‘De Kaboutertjes’ en ‘Het Elfenbankje’, maar ze zouden ‘Assads Chemische Droom’ moeten heten, ‘Het Bacillenbosje’ of ‘De Gore Babygrot’ voor mijn part. Die baby’s vinden het prachtig hoor, mijn dochter is gek op de crèche. Maar om te illustreren wat ik bedoel: Ik ging haar een keer ophalen en daar lag mijn dochter de oogbal van een andere baby te likken (‘ah, kijk, ze vinden elkaar lief!’). Resultaat: in de eerste vijf maanden dat ze naar de crèche ging was ze zeven keer ziek, inclusief een RS-virus waarvoor ze een week aan het infuus moest. En dat betekent dat iemand moet thuisblijven, zomaar opeens. En, met een beetje pech, een dag vrij moet nemen van werk. Raden wie dat zes van de zeven keer was: ondergetekende. Want ja, principes oké, maar wel zo praktisch. Had ik een deadline dan? Morgen toch pas? Dat ging me toch een partij irriteren...

 

Crèches krijgen onschuldige namen zoals ‘De Kaboutertjes’ en ‘Het Elfenbankje’, maar ze zouden ‘Assads Chemische Droom’ moeten heten, ‘Het Bacillenbosje’ of ‘De Gore Babygrot’ voor mijn part.

Stond ik weer, in m’n badjas met een ziek kind op de arm. Die avond hadden we ouderwets ruzie. ‘Waarom is mijn werk minder belangrijk dan het jouwe?’ vroeg ik bits. Ja, leg dat maar eens uit, mevrouw ‘we-doen- het-samen’, en ‘jij-moet- je-kunnen- ontplooien’. ‘Jouw werk ís belangrijk,’ zei ze (heel verstandig), ‘en je hebt helemaal gelijk. Als ze mórgen nog ziek is doe ik het.’ Leuk geprobeerd, dat was haar mama-dag. ‘Als ze overmorgen nog ziek is moet jij.’ ‘Tuurlijk, afgesproken. Of wacht, nee: donderdag kan écht niet.’ Godsgloeiende. Ik beende naar de keuken. Ze riep achter me aan: ‘Ga je koffie zetten? Mag ik ook?’ ‘Nee!’ Ja, naar haar hoofd kon ze ‘m krijgen. ‘Ah, schatje...’ ‘Als je koffie wilt regel je het zelf maar! Ik vind mijn koffie belangrijker! Sorry hè?’ Voelde erg goed om dat te zeggen, jazeker. Een stuk of twintig ruzies later heb ik het beter voor elkaar. Bij echt belangrijke vergaderingen komt ze na een halve dag thuis. En dat doet ze met liefde. HA! Nee joh, ik geef haar hel als ze tegensputtert.

 

Misschien is het op het moment praktischer als ik het opvang, maar ik denk dat we het langer redden op het principe. En hoe praktisch is een vechtscheiding? Kost ook bergen geld en tijd.

 

 

Vanessa Jorissen is tekstschrijver en programmeert de internationale line-up van het Utrecht International Comedy Festival. Wij kennen haar via haar humoristische en no-nonsense blog op Zaadvragers.nl over het beginnen van een gezin.