• WOMEN Inc.
     
    Wij vergroten de kansen van vrouwen op de thema’s geld, gezondheid en beeldvorming. En streven naar een wereld waarin het niet uitmaakt of je als meisje of jongen wordt geboren.
  • Nieuws & Agenda
     
    • Amsterdam kiest vrouwelijke burgemeester
    • Hoe creëer je draagvlak voor diversiteit?
    » Lees het laatste nieuws!
  • Doe mee!
     
    Deel je verhaal op het Podium, plaats een oproep op het Prikbord of test jezelf. Sluit je aan bij het snel groeiende en diverse WOMEN Inc. netwerk.
  • aanTafel
     
    ❝ Inspirerend ❞ | ❝ Leerzaam ❞
    ❝ Bijzonder ❞ | ❝ Zeer waardevol ❞
    Schuif aanTafel, ga in gesprek over doel, lef & netwerk en ervaar het zelf!

Mantelzorg: de zware maar nobele taak om voor een ander te zorgen

14 mei 2018

Wist je dat 15% van de Nederlanders gemiddeld elf uur per week onbetaald voor een ander zorgt? En dat zij dit onbetaald doen? Deze mensen geven mantelzorg: het langdurig zorgen voor een bekende uit zijn of haar omgeving, zoals een partner, kind of vriend, als deze persoon voor langere tijd ziek, hulpbehoevend of gehandicapt is. 

Eef van der Meer en Erika van de Bilt zijn twee van de vele mantelzorgers die Nederland kent. Eef zorgt voor haar ernstig dementerende moeder van 80, terwijl Erika al vijftien jaar klaarstaat voor haar verstandelijk gehandicapte dochter met een progressieve spierziekte.
WOMEN Inc. wil deze toppers met hun bijzondere verhaal in het zonnetje zetten.
 



Eef van der Meer (54), zelfstandig kunstenaar

Gebroken eenheid
“Mijn werk als mantelzorger is vorig jaar begonnen, toen mijn vader overleed. Voorheen was het zo dat mijn ouders elkaar verzorgden. Als mijn vader ergens fysiek beperkt in was, kon mijn moeder helpen. En waar mijn dementerende moeder mentaal tekort schoot, kon mijn vader bijspringen. Na de dood van mijn vader kwam mijn moeder er alleen voor te staan, wat zij niet kon. Dat leidde ertoe dat mijn zus en ik verantwoordelijk voor haar werden.”

Volledig afhankelijk
“Mijn zus regelde voornamelijk de verzorging en ik de meer praktische dingen. Huishoudelijke taken als koken en de was doen kon mijn moeder niet meer zelf doen. Ook kon het zomaar voorkomen dat ze om de hoek brood ging halen, maar verdwaalde en pas na een halve dag terug kwam. Ik spendeerde zo’n 60% van mijn week bij haar. Het combineren van werk en mantelzorg was in mijn geval niet mogelijk: ik had nauwelijks nog tijd voor mezelf, laat staan om te werken. Als zelfstandig kunstenaar hoefde ik dit dus niet met mijn werkgever te bespreken. Maar omdat ik amper kon werken, heb ik het afgelopen jaar voornamelijk van mijn spaargeld moeten leven.”

Hoogste stadium
“We hebben een half jaar moeten wachten voordat mijn moeder in een verzorgingstehuis terecht kon. Na het veelvuldig onder de druk zetten van de huisarts, hij was namelijk van mening dat de situatie nog niet ernstig genoeg was, hebben we de diagnose voor dementie uiteindelijk kunnen ophogen naar categorie vier, wat toegang gaf tot een verpleeghuis. Maar zelfs nu ze in een verpleeghuis zit, ben ik nog nauw betrokken bij de mantelzorg. Zo neemt de verhuizing veel tijd in beslag en zijn mijn zus en ik nog steeds degenen die mijn moeder belt als ze het even allemaal niet meer weet.”

Blijft toch familie
“Ik heb het zelf ontzettend zwaar gehad met de mantelzorg voor mijn moeder. Ik slik momenteel antidepressiva en pillen voor mijn hart. Het is moeilijk om voor iemand te zorgen waar je eigenlijk geen goede band mee hebt. Desondanks blijft het toch mijn moeder en voelde ik me wel verantwoordelijk voor haar.”

Gebrekkig beleid
“De overheid zou er meer voor moeten doen. Steeds meer tehuizen worden gesloten en de wachtlijsten langer en langer. Je houdt hiermee mensen in onmogelijke situaties. Dat neem ik de overheid erg kwalijk. Ook is er überhaupt te weinig personeel in verzorgingstehuizen. Er wordt ontzettend veel bezuinigd op de zorg terwijl er door de vergrijzing juist veel behoefte aan is. Dat zorgt bij mij voor een gevoel van ontzettend veel onmacht.”
 



Erika van der Bilt (47), getrouwd en moeder van drie

Opvang geregeld
“In 2003 werd onze oudste dochter Lotte geboren. Al snel bleek dat zij een progressieve spierziekte had en door vroeggeboorte verstandelijk gehandicapt was. Middels allerlei opvang – kinderdagverblijf, recreatiecentrum – hebben mijn man en ik het mantelzorgen jaren volgehouden naast ons reguliere banen.”

Carrièremaker
“Ik was destijds druk bezig met carrière maken. Ik was opgeklommen tot accountmanager en wilde mezelf daar verder in ontwikkelen. Ik werkte toen vier dagen in de week. Maar Lotte was een ontzettend zorgintensief kind. Dus dat werden al gauw drie dagen. Ik werkte voor een commercieel bedrijf. Enerzijds was het vrij flexibel: zolang het eindresultaat goed was, was het prima. Anderzijds vergde het ontzettend veel planning en stress om alle touwtjes in handen te houden. Uiteindelijk hebben mijn man en ik besloten dat het beter zou zijn om een stapje terug te doen. De keuze voor het opzeggen van mijn baan, en niet die van mijn man, was vanuit financieel oogpunt gedaan. Ik verdiende nou eenmaal minder.”

Onzekerheid alom
“Soms maak ik me wel zorgen over de toekomst. Ik ben ruim tien jaar uit het arbeidsproces. Ook heb ik geen pensioen opgebouwd. We krijgen wel PGB en daar mag ik mijzelf mee uitbetalen maar dat is een kaal loon. Je bouwt er geen vakantiegeld of pensioen mee op en hebt geen recht op sociale zekerheid. En het stopt direct als de zorgbehoevende overlijdt, terwijl je dan natuurlijk niet in staat bent om gelijk aan het werk te gaan. Het mantelzorgen heeft ook veel invloed op je sociale contacten. Er zijn er maar een paar over die contact met je opnemen. Ik heb nu een heel ander netwerk opgebouwd.”

Zorgprofessional
“De zorg wordt ook steeds zwaarder. We bevinden ons nu in de palliatieve fase. Het is zo onzeker hier thuis, wij weten niet wat de nabije toekomst brengt en leven per dag. Ik zou willen dat een gezin vanaf het begin af aan meer begeleid wordt en er meer mogelijkheden zijn om weer terug in het arbeidsproces te komen. Dat zou de overheid beter moeten regelen. Doordat ik er zo intensief mee bezig ben, heb ik wel een expertise ontwikkeld als zorgintensief ervaringsdeskundige. Ik ben hiermee actief in de media. Zo schrijf ik blogs en treed ik wel eens op in talkshows, geef college of een presentatie op een congres, om zo mantelzorg meer onder de aandacht te brengen. Maar desondanks onze zware thuissituatie, zijn er ook veel geluksmomenten. Want je gaat juist de kleine dingen meer waarderen.”