Icon
Johanna Elisabeth (Joke) Smit (Utrecht, 27 augustus 1933 – Amsterdam, 19 september 1981) was in de jaren zeventig van de twintigste eeuw een gevierd en gerespecteerd Nederlands feminist.
Smit sprak al in 1966 over het recht van de vrouw zelf te mogen beslissen over wel of geen abortus. In 1967 brak ze definitief door met het artikel Het onbehagen bij de vrouw. Algemeen wordt dit artikel uit het literaire tijdschrift De Gids gezien als het begin van de tweede feministische golf in Nederland. Zij beschreef hierin de frustratie van getrouwde vrouwen die meer wilden dan een bestaan als moeder en huisvrouw.
Smit was actief in de organisatie Man-Vrouw-Maatschappij (MVM), die zij in 1968 samen met Hedy d'Ancona oprichtte, en schreef in de jaren zeventig allerlei artikelen en publicaties op het gebied van vrouwenzaken in de politiek, vrouwenrechten, de emancipatie van lesbische vrouwen, feminisme en socialisme, en onderwijs voor meisjes en vrouwen.
Smit verwierf ook bekendheid met haar vooruitstrevende voorstellen voor een herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid in de maatschappij. Zo pleitte ze ervoor dat zowel mannen als vrouwen dertig uur per week werken om een salaris te verdienen. Dit zou het mogelijk maken allerlei onbetaalde zorgtaken en huishoudelijk werk te verdelen.
Aan Smit werd in 1979 de Annie Romein-Verschoor-prijs van het feministische tijdschrift Opzij toegekend.
Joke Smit Prijs
Na haar dood werd haar naam verbonden aan een tweejaarlijkse Joke Smit-prijs, een Joke Smit College, een Joke Smit Stichting, een Joke Smit Instituut en het Utrechtse Joke Smitplein, evenals meerdere scholen en straten in andere Nederlandse gemeenten.
Marja Vuijsje schreef een biografie van Joke Smit.
(Bron: Wikipedia)