Carrière met kinderen: de monopoliepositie van de werkende moeder

Met Claartje Vinkenburg (universitair docent VU Amsterdam; onderzoekt effect van moederschapideologie op loopbanen), Caroline Serré (directeur CIC Company; coacht topvrouwen en werkt sinds 5 jaar met haar speciale coachprogramma ‘Moeder zijn en Carrière maken), Christien Brinkgreve (o.a. auteur van ‘Wie wil er nog moeder worden?’), Annemie Schuitemaker (Career en Kids), Linda Woudstra (Regeltante) en het werkgeversperspectief Radboud van Hal (manager group development & talent development van Achmea) over het aan boord houden van vrouwen.

Column

Carrière met kinderen: de monopoliepositie van de werkende moeder

Door: Mirjam van Tiel

Afgelopen maandag was de vloer voor de mensen van Lof, het nieuwe multimediale platform (magazine, website, nieuwsbrief en tevens seminars en events) ‘voor moeders met ambitie’. Het betrof een pre-launch; het blad ligt pas medio september in de schappen (losse nummers à € 5,50).

De ambitie waar de makers van het blad het over hebben is een speciale variant voor vrouwen: het blad is voor moeders die carrière en gezin willen combineren. Ik beken dat bij mij de haren dan al overeind staan: als we vrouwen die zich op de arbeidsmarkt begeven allereerst als moeder aanspreken en mannen niet allereerst als vader, bouw je zowel op de arbeidsmarkt als thuis een verschil in dat er niet hoeft te zijn. Als we het maar blijven hebben over ‘werkende moeders’ versus ‘zorgende vaders’ (de subgroep die op hun ‘papadag’ vertederd wordt nagestaard als ze met hun kroost in het park gaan zitten) komen we niet snel genoeg dichter bij een eerlijker verdeling van werk en zorg.

Het valt niet mee om polarisatie te vermijden als het over het onderwerp ‘moederschap en werk’ gaat. Het is in Nederland een enorm met schuld beladen thema. Verwijten over persoonlijke keuzes vliegen al snel over en weer tussen vrouwen die verschillende keuzes maken. Over zielige kinderen (want spelen bijvoorbeeld met andere kinderen onder professionele leiding op een gecertificeerd kinderdagverblijf of worden door oma verwend) en egoïstische vrouwen (want willen zowel een loopbaan als kinderen maar niet 24/7 zelf de fysieke zorg voor hun bloedjes hebben – een verwijt dat mannen nooit treft) van de kant van de ‘moedermaffia’. Over luie vrouwen (continu alert zijn op grote en kleine ongelukjes, je eigen kinderen en die ‘van die werkende moeders’ van hot naar her slepen is toch echt vermoeiend), kapitaalvernietiging door onbenutte diploma’s en weinig interessante gesprekspartners (nog wat beleefd aan de rand van de zandbak vandaag, schat?) van meer feministische kant.

Het panel wees vooral naar overheid en werkgevers als verantwoordelijke partijen voor het faciliteren van werkende moeders. De zaal benadrukte ook het onderwijs (die schooltijden!). Vaders verplicht ouderschapsverlof geven zou ook een stap in de goede richting kunnen zijn. En natuurlijk zijn we er altijd nog zelf bij. Beter onderhandelen aan die keukentafel dus!

Terug naar Lof. Ze verdienen natuurlijk lof, de vrouwen van dit nieuwe blad (o.l.v. hoofdredacteur Jolanda Holwerda). We hebben het nog niet gezien, maar het belooft – geïnspireerd door het Amerikaanse “Working Mother” – onder meer praktisch advies, keurmerken voor werkgevers en inspirerende interviews. Een deel van de opbrengsten van het blad gaat naar microkredietprojecten. Lof wil vrouwen niet vertellen hoe ze hun leven moeten inrichten, maar advies en inspiratie bieden voor moederlevens waarin soms twee of drie en soms vier of vijf dagen gewerkt wordt. Ik ben erg benieuwd of Lof vrouwen, die immers in overgrote meerderheid én/én willen en niet óf/óf, kan steunen in hun keuze. Verwijten maken vrouwen elkaar al genoeg. We zullen zien of Lof een interessant geluid laat horen en iets toevoegt aan het debat. Laten we hopen dat het niet vlees noch vis blijkt te zijn, en ook geen kleurloze groente.

Moderator Guus Rood verdient een pluim voor zijn energieke optreden. Alleen al omdat hij alleen de enige man in het panel naar zijn kinderen vroeg.