Waarom toch steeds weer voor die boef vallen?

Presentatie: Kirsten van den Hul en Aaliyah Bocchah
Het panel bestaat uit Caroline Franssen (leiderschaps- en relatiecoach, Heart Management) Ingeborg Beugel (film- en programmamaakster), Zarayda Groenhart (presentatrice BNN), Lise van de Kamp (Just2Match) en Patricia Savoulidis (Up2Date en het tv-programma Echte Liefde (is te regelen)

Column

Door: Karel van der Weide

In Quentin Tarantino’s film “From Dusk till Dawn” (1996) belandt een groepje mensen (o.a. George Clooney, Juliette Lewis en Harvey Keitel) in een ruig nachtcafé. Afschrikwekkende barmannen, paaldanseressen en een hardrock band. Plotseling worden ramen en deuren hermetisch gesloten door het personeel, waarna deze in vampiers veranderen. Gevolg: een enorme slachting onder de bezoekers.
Wij schrijven Maandag 18 Juni acht uur ’s avonds. Met twee collega’s stap ik Pakhuis de Zwijger binnen. Ons doel is een door WOMEN Inc. georganiseerd forum met als onderwerp “Waarom toch steeds weer voor die boef vallen?”. We worden naar de vijfde verdieping verwezen en belanden in een kleine zaal. Een unheimisch gevoel; ja, we zijn mannen, hadden onze burka’s thuis gelaten. Ogen op je gericht, twee deuren, één groot raam…

De presentatrices Kirsten van den Hul en Aaliyah Bochhah openen de bijeenkomst en introduceren Samira El Kandoussi, die het publiek trakteert op een indrukwekkende woordengolf, het midden houdend tussen een gedicht en een rap. Samira waarschuwt tegen de foute man, maar idealiseert deze tegelijkertijd. De Bonnie (van Clyde) is haar droombeeld. Maar Samira, je moet ze toch in het Amsterdamse regelmatig tegenkomen, de aso’s in hun veel te grote bak. Worden zij niet steevast begeleid door een dociel modelletje op de bijrijdersplaats? Te bang voor fysiek geweld om ook maar een vin te verroeren; dan was Bonnie heel anders.
Het publiek wordt erbij betrokken. Hand opsteken wie er wel eens slachtoffer is geworden van een foute man, graag een toelichting. Dapper wie zich hierover durft te uiten, maar naar de mening van uw recensent bevinden zich de “echte” slachtoffers van foute mannen niet in deze zaal. Zijn dit immers niet prostituees, vrouwen die mishandeld worden, die te bang of te geïsoleerd zijn om zich uit hun situatie te redden? Alhier enkel moderne, zelfbewuste vrouwen, hun mondje kunnende roeren.
Buitengewoon leerzaam echter Samira’s motieven voor een foute man te vallen. Een crimineel heeft blijkbaar toch een bepaald aanzien, ze gaf en passent haar preferentie van zwarte boven witte boorden, en meende de man in kwestie te kunnen veranderen. Vooral dat laatste werkt dus niet (gaf ze zelf ruiterlijk toe) en het verbijsterende is dat vrouwen hierin nog recidiveren ook!

Inmiddels is het panel geïntroduceerd. Patricia Savoulidis, Zarayda Groenhart, Lise van de Kamp, Caroline Franssen en Ingeborg Beugel spreken uit rijke ervaring en brengen veel behartenswaardigs naar voren. Maar het eerste probleem, de definitie van een foute man, blijft een onoplosbare. Zien sommige dames hierin een doorgewinterde crimineel, anderen vinden één leugen afdoende.
In hoog tempo komen hierop andere belangwekkende thema’s aan de orde. De foute man is toch een trofee, een uitdaging, de weg van de meeste weerstand. En een goede man? Die is eigenlijk maar saai.
Een ander punt, culturele verschillen, werd eveneens uitgediept. Panel en publiek deed een boekje open over het Noord-Afrikaans gedachtegoed omtrent man-vrouw verhoudingen. Daarnaast zou het slavernijverleden nog steeds een rol spelen bij de partnerkeuze van donkere vrouwen (het “blank-fokken” van kinderen). Intrigerende stof tot nadenken. Mits wetenschappelijk onderbouwd is uw recensent bereid alles te geloven.
Maar wat te denken van biologische factoren? De instincten van de soorten zijn alom aanwezig; veranderingen zullen tijden in beslag nemen. Ouder-kind relaties, het typisch vrouwelijke om te “zorgen” en loyaal te zijn, alfa-mannen, het ontbrak er enkel aan dat Bokito ten tonele werd gevoerd.
Opmerkelijk bij dit alles de evenwichtigheid in de discussies; het vooroordeel van de recensent dat slechts de vrouwelijke kant belicht zou worden, bleek onjuist. Een verademing: niet de superioriteit van “wij vrouwen regelen dit zelf wel”, evenmin de verwachte “male-bashing”, iets waar zelfs een kwaliteitskrant als het NRC zich tegenwoordig niet aan onttrekt. Mannen deugen niet, zijn slecht in bed, saai, je wordt er als man doodziek van. Sterker nog, vrouwen werden op hun eigen verantwoordelijkheid gewezen. Niet klagen en blijven hangen in een slechte relatie, maar stappen ondernemen. Bravo!

Een goed gevulde zaal met ±50 vrouwen en zes mannen. De presentatrices weten van wanten, integreren het publiek goed bij de discussie en binnen mum van tijd is het 21.30. Het licht blijft al die tijd door het raam schijnen, de deuren gaan zowaar open, beneden in het café wordt driftig nagekaart.
Projectleider Jannet Vaessen meldt zich aan onze tafel en vraagt met oprechte interesse (het gevoel zich te moeten verantwoorden komt enkel voor mijn rekening) naar de beweegredenen van onze komst. Zie het als een combinatie van journalistiek/literair en human interest. Een gemêleerde samenstelling lijkt wenselijk; éénzijdigheid leidt immers tot preken voor eigen parochie, zelfs sektarisme, en dat zou jammer zijn.

Geen afdrukken van hoektanden in onze nek, laat staan leeggezogen. Integendeel; interessante opinies, iets geleerd, aardige mensen. Geïnspireerd gaan wij derhalve moedig voorwaarts en wensen de initiatieven van WOMEN Inc. het allerbeste toe.

Column

Door: Marlies Sienot

Deze avond van Women Inc. ging over vrouwen die altijd voor de foute man vallen. Er waren een flink aantal panelleden die allemaal hun zegje wilden doen. Er was duidelijk behoefte aan het vaststellen van de definitie van een Foute Man. En zoals dat gaat hadden alle aanwezigen daar een andere mening over. De ene helft vond een foute man een dealer of een echte crimineel. De andere helft dacht meer in de richting van ‘bindingsangst’ of ‘sex met een ander tijdens de relatie’.

Ik durf te generaliseren wanneer ik zeg dat er in het leven van elke vrouw wel een Foute Man is, of is geweest. In mijn leven ook. Mijn foute man viel in de categorie ‘Man die al een vriendin heeft en stiekem snoept van andere walletjes’. Vrijwel direct na het vaststellen van deze verschillende definities ging de discussie een totaal andere kant op. ‘Er bestaat geen foute man’ of ‘De vrouw is fout’ waren kreten die de overhand kregen. Verwarring bij mij, want was de insteek niet ‘waarom vrouwen op boeven vallen’ en niet ‘wat is er fout aan de vrouw in de relatie tot man’. Blijkbaar was ik de enige die dit zo voelde, want de discussie werd niet gestaakt.

Feit blijft dat de vrouw valt voor een foute man. Of kiest voor een ‘foute relatie’. Waarom is dat? Volgens Zarayda Groenhart was het vrij gemakkelijk uit te leggen: “Wij vrouwen zijn opgevoed om te vechten. Dus we vinden het een uitdaging wanneer iets moeilijk is en niet gemakkelijk gaat. We verwachten allemaal die gouden pot aan het eind.” Ik vind dat ze daar een punt heeft. Want vrouwen willen knokken, wij willen laten zien dat we kunnen vechten. Hoezo, het zwakke geslacht?

Persoonlijk denk ik dat het vallen voor een zogenaamde foute man voortkomt uit een mix van onzekerheid en arrogantie. Vrouwen kletsen veel over elkaar. En niet altijd in positieve zin. Wanneer een (knappe) vrouwelijke collega wordt afgebrand door een leidinggevende leidt tot stiekem gegniffel en het zien dat een vrouwelijke kennis een paar kilo is aangekomen leidt tot algeheel gejuich. Aan de andere kant heb je de arrogantie. Wij denken allemaal (opnieuw durf ik te generaliseren) dat wij het wél kunnen. Wij kunnen wel die man veranderen. Die man van wie bekend is dat hij altijd vreemd gaat of bindingsangst heeft. ‘Als hij mij heeft, dan wil hij niet meer anders’. Dus willen wij niet gewoon de onzekerheid verbloemen met deze, soms misplaatste, arrogantie?

Terug naar de discussieavond. Het blijkt dat het een onderwerp is waar veel vrouwen, én de aanwezige mannen, iets over te zeggen hebben. Wellicht is het goed om er nog een avond aan te besteden. Misschien niet zozeer over De Boef, maar over ‘foute relaties’. Want de opmerking van één van de aanwezige mannen vond ik het meest treffend voor de hele avond: “Er bestaan geen foute mannen of foute vrouwen, het zijn foute mensen.” Het korte applausje wat daarop volgde was de opmerking zeker waard.

De bureaus: www.just2match.com/ en www.up2date.nl/