‘Waarom trekken vrouwen altijd aan het langste eind?’

Column: Vrouwen trekken niet in alle gevallen aan het langste eind

Door Mariska Doesburg

AMSTERDAM – Vrouwen hebben het tegenwoordig maar goed voor elkaar. Naast het kiezen tussen een part- of fulltime baan, kunnen zij ook nog moeder worden en daarnaast zijn er nog legio voorbeelden te noemen waarin de man het aflegt ten opzichte van de vrouw. De insteek van de maandagavond van 1 oktober met als thema “Waarom trekken vrouwen altijd aan het langste eind?” bleek deze stelling nog altijd niet een meerderheid aan positieve antwoorden op te leveren.

Het is een kleine, besloten avond in de kleine zaal op de vijfde etage van Pakhuis de Zwijger. Een twintigtal vrouwen, met een enkele uitzondering van een man daargelaten, luisteren aandachtig naar de stellingen en vragen die talkshowhosts Margriet van der Linden en Alies Pegtel de gasten van deze avond voorleggen. Gasten die er alledrie niet voor terugdeinzen om hun mening kenbaar te maken en uit te dragen. Ingeborg Beugel;journaliste en documentairemaakster bij de Ikon – Mei Li Vos; lid van de PvdA in de Tweede Kamer en last but not least schrijver en psycholoog Henk Noort.

Een echte rode draad valt er deze avond niet te bespeuren in de conversaties die over en weer vliegen over de keukentafel. Wel maken de vaak messcherpe vragen van Van der Linden, de komische resumerende samenvattingen van Pegtel en de vaak ontroerende en openhartige uitspraken van de gasten tot een mooi en veelzijdig gesprek. De op vrijdag uitgekomen emancipatienota opgesteld door minister Plasterk komt diverse malen als heet hangijzer boven tafel. Het laagste cijfer qua hoogopgeleide vrouwen in de wetenschap in Nederland. Het zijn zomaar maar een aantal onderwerpen die vurig werden verworpen of verdedigd.

In tegenstelling tot wat de stelling beweert, trekt de vrouw volgens de gasten aan de keukentafel en mondige vrouwen in de zaal in sommige gevallen nog altijd niet aan het langste eind. Vooral op het terrein van moederschap is er in Nederland nog steeds veel niet geaccepteerd. Beulen: ,,Ik werd op mijn vijfentwintigste voor het eerst moeder. Een jaar daarna kreeg ik een tweede kindje en ben tijdens hun eerste twee levensjaren thuis gebleven. Daarna ben ik echter weer fulltime aan de slag gegaan. Maar je wil echt niet weten hoeveel commentaar dat me heeft opgeleverd. Van zowel mannen als vrouwen. Mijn leven lang heb ik het gevoel gehad dat ik het niet goed deed. Want o wee als mijn kinderen ook maar een misstap begaan, dan komt het allemaal door hen zogenaamd niet volmaakte jeugd.’’ Noort troost op zijn beurt Beulen. Maak je geen zorgen, dat gebeurt ook bij zogenaamd wel goede moeders.

Maar wat zijn dan wel situaties waar vrouwen beslist aan het langste eind trekken? Met name op de werkvloer kan een vrouw veel invloed uitoefenen op haar mannelijke collega’s. Een knipoogje hier, een lief onschuldig lachje daar: volgens een aantal vrouwen kan het absoluut geen kwaad als je je charmes goed gebruikt. En als vrouw heb je een keuze: je kiest of tussen je baan of je kinderen of je vindt ergens tussen in een gulden middenweg. Of mannen daar jaloers op zijn? Noort in ieder geval niet. Nee hoor, ik vind het prima zo. Anders wordt het voor ons allemaal veel te ingewikkeld.