'Kif kif, van Sahara tot rif? Wie is de Marokkaanse vrouw?

Column

De arabier
Door: Raja Felgata

Volbloed Arabier.
Zij is een trots dier. Haar wortels liggen diep, vast en rots.
Een innerlijk koninkrijk. Uiterst waakzaak en trots.
Zichzelf bevrijd. Trots op haar bedrijvigheid, haar geschiedenis, haar schoonheid.
Een eigen gecreëerde bezienswaardigheid. Zij veracht bangheid, zij is namelijk een strijder. Van binnen een landarbeider. Ook een berber van oudsher, maar dan een berbers filmster.

Een Arabier bén je. Qua gevoel.
De grootste leerstoel, het grootste doel. Geeft richtlijnen in een binnenlandse modderpoel. Luistert naar je zonder schuldgevoel, doet haar eigen ding, zonder angstgevoel, maar met hetzelfde eergevoel.
De Arabier bestempelt als arrogant. Maar draagt haar cultuur óók als een zilveren armband. Vuurt haar verbale kogels af als een bataljonscommandant, heet hangijzer aan de buitenkant. Een verloren ziel, een verloren land, maar terugstrijden, ook in betere tijden: oog om oog, tand om tand.

Wie is de Arabier? Je kent haar niet Ze komt namelijk in verschillende vormen. Blijft zich vervormen, past zich aan, als een kameleon . Hecht waarde aan haar bestaan. Als een franse chanson, ritmisch dansend over de dorpen, over steden. Als een pauw de mens, de sterren ontleden. Ondanks de moeilijkheden en omstandigheden, blijft de Arabier fier en omstreden. Mensen voelen als de Arabier zegt wat ze eigenlijk bedoelen. Want zij is eerlijk en trouw . Toont zelden berouw, gewoontege trouw , altijd helder, strak en hemelsblauw.

Zij heeft te paard gevochten, is vrijgevochten en laat zich niet leiden, maar laat je niet misleiden. Haar koppigheid is haar kracht, haar innerlijk zacht, altijd op buitenwacht, trots op haar nageslacht, is van binnen een heel legermacht. Altijd op jacht. Praal en pracht.

Haar koninkrijk stroomt door haar bloed, cultureel erfgoed, besproeit haar landgoed met strijdbaar gedachtegoed. Zij is het misschien wel die andere opvoed. Met of zonder woorden. Niemand uitmoorden. De Arabier stelt geen vragen, zij geeft en heeft haar eigen antwoorden. Hoeft zich tegenover niemand te verantwoorden. Ook niet aan de mensen in het noorden. Mensen met dezelfde eer. Zij leven hoe dan ook in dezelfde atmosfeer. Geloven in dezelfde leer. In dezelfde Heer. Broederliefde en hartzeer. Ieder in zijn eigen wereld, decennia van innerlijke afkeer.

De Arabier droomt en leeft haar bestaan, want ook háár geschiedenis zal nooit vergaan. Is de Marokkaanse Europeaan, de Marokkaanse Germaan. Met bestaansrecht en een lichtelijk grootheidswaan. Maar altijd rug recht en voorop, als een kameel in de grootste karavaan. De Arabier zal altijd haar ogen neerslaan, maar kijkt altijd naar boven, fluistert naar de maan. Haar licht, haar bestaan. De moslim, de Arabier, de Mohammedaan. Een innerlijke traan.. Zij zal altijd en hoe dan ook haar vleugels uiteenslaan.

Haar sahara-zand, haar bergland, haar handelsstad Rabat en haar eer, draagt zij als een amulet. Niets wat haar belet, niets wat haar knelt. Haar woorden nooit tegengesteld. Handel en wijsheid, beduchtheid en bekoorlijkheid. Bereidvaardigheid, schoonheid, bevalligheid en bijzonderheid. Haar beestachtigheid maakt van haar een AraDier, maar fier, slaat alles op als een rechtbankgriffier. Haar geloof in God, trotseert elk noodlot. Zij bidt met een traan, want weet dat Hij achter haar staat. Vertrouwd op Hem, gelooft niet met de handrem. Hoort altijd Zijn stem. Is ad rem.
De Arabier zetelt in ieder dier. Net zoals de berber in de Arabische ziel. Heel subtiel. Lichtelijk francofiel, is de Arabier nooit een ongeleid projectiel. Is vooruitziend en niemands beste vriend. Is bijziend en geeft en zegt wat iemand verdiend. Uiterst uitgekiend.

Heeft samen geruzied over grondgebied. Over wortels en over trieste eer. Marokijnleer. Tijd voor ommekeer. De Arabier heeft geen afkeer. Zij is de gastvrouw én de gastheer. Zij is het die ik begeer. Mijn drijfveer. De Arabier in mij tot inkeer.