I.D.Veel discussies rondom vrouwen en voortplanting schetsen een heel negatief beeld van vrouwen. Het meest recente voorbeeld: de column Arme Kinderen van Malou van Hintum, in De Volkskrant.
Discussies over wat te doen met eicellen of kwesties als abortus laten de gemoederen zo hoog oplaaien, dat het soms lastig wordt om je weg te vinden temidden van het gegil en geschreeuw. In de Verenigde Staten hebben mensen hier iets op gevonden. Abortusarts Tiller droeg vaak een button met de slogan: Trust women. Vertrouw vrouwen. Hij werd vermoord vanwege zijn beroep, maar de oproep om vrouwen te vertrouwen kreeg navolging.
Die slogan is krachtig, omdat veel discussies rondom vrouwen en voortplanting stiekum een heel negatief beeld van vrouwen schetsen. De vrouw als onverantwoordelijke slet, die tussen het shoppen en de manicure door even een abortus laat uitvoeren. De vrouw als hysterische gek, die ivf eist ook al is ze de zestig al gepasseerd. Enzovoorts.
Vertrouw vrouwen roept op om vrouwen te zien als mensen. Mensen die worstelen met moeilijke dilemma’s, en die, misschien gesteund door deskundige artsen of een begripvolle partner, verantwoordelijke afwegingen maken over wat er met hun lijf en leven gebeurt. Die respectvolle benadering ontbreekt in veel discussies. Meest recente voorbeeld: de column van Malou van Hintum, over de mogelijkheid om eicellen in te vriezen en tot je 45ste terug te laten plaatsen.
Van Hintum constateert terecht dat deze procedure vragen oproept. Abortus, IVF, adoptie, eicellen invriezen, het gaat altijd om het afwegen van belangen, wikken en wegen, en uiteindelijk een knoop doorhakken, wetende dat de perfecte oplossing niet bestaat. Maar dan vervolgt Van Hintum met de volgende conclusie: ,,Dat hun moeder een autonome keuze heeft gemaakt, daar gaat het om. Arme kinderen.”
Waarbij we meteen bij de titel van de column komen, en op dat wat de nadruk krijgt. De kinderen. Die worden er de dupe van als mama haar zin doordrijft. Immers, in de opsomming van Van Hintum: mama gaat met pensioen als de kinderen beginnen te studeren, wat later krijgt mam allemaal chronische ziekten, en dan gaat ze dood zodat ze geen oma kan zijn voor de kleinkinderen. Het rotwijf!
Dit karikaturale plaatje blijft alleen overeind staan als je geen vragen stelt. Maar die vragen zijn onontkoombaar. Want waar is de vader in dit geheel? En al die vijftigers die met een groen blaadje een tweede leg beginnen, waarom zegt Van Hintum daar niks over? Wat met al die vrouwen die ruim voor hun 45ste gebruik kunnen maken van hun ingevroren eicel? Dan klopt de rekensom van Van Hintum al niet meer.
En wat dan nog, als de vrouw inderdaad op wat latere leeftijd moeder wordt. Als je met zo’n IVF-procedure zwanger wordt met je eigen ingevroren eicel, zal dit gebeuren omdat de vrouw er klaar voor is. Een geschikte partner, stabiele thuissituatie, voldoende financiële ruimte, een zeer bewuste keuze voor een vurig gewenst kind. Dat lijkt me veel en veel beter dan een ‘moetje’ van een twintiger, of een dertiger die geen geschikte partner heeft gevonden en daarom maar een kind krijgt met een figuur waar ze zo haar twijfels over heeft.
Wat deze column eigenlijk aantoont, is dat zelfhaat vrouwen niet vreemd is. Dat zou de titel moeten zijn: arme Malou van Hintum.
Dit artikel verscheen in gewijzigde vorm op dezesdeclan.wordpress.com/
Column van Van Hintum: extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/6515/Arme_kinderen
Bijdragen
Reacties
