Baby's en werkende moeders
Geschreven door Els Holsappel
Het is begin augustus 2010. En Nederlands meest prestigieuze krant publiceert deze week een artikel over een prehistorisch onderzoek alsof het baanbrekend en wereldschokkend is met als kop: “Studie: baby’s lijden niet onder werkende moeder”.
“Werkende moeders hoeven zich niet langer schuldig te voelen. Hun kinderen lijden er niet onder als zij binnen enkele maanden na de bevalling weer aan de slag gaan. Een vorige week gepubliceerde studie van Columbia University in New York toont aan dat de carrière van de moeder geen effect heeft op de sociale en cognitieve ontwikkeling van haar kinderen.”
Het staat er echt: “Werkende moeders hoeven zich niet langer schuldig te voelen.” ‘Moeders’, niet: ‘ouders’. Zonder enige kritische kanttekening koppelt het NRC een baby aan de moeder en komt de vader in het hele verhaal niet voor.
Alleen mama
“De onderzoekers claimen voor het eerst een volledig beeld te kunnen geven van de impact van een werkende mama op de sociale en cognitieve ontwikkeling van kleine kinderen door familierelaties, inkomen en mentale gezondheid van de moeder mee te wegen” stelt NRC. Geen woord over de rol of invloed van de vader in relatie tot de baby, de werkende moeder of andere gezinsleden. Hij is de grote afwezige. Werkten de papa’s van deze onderzochte baby’s ook? Of zorgden zij voor de baby als mama ging werken? We weten het niet.
Het wordt nog gekker. NRC heeft bijna letterlijk het oorspronkelijke artikel uit The Observer overgenomen en stelt: “De wetenschappers raden moeders aan maximaal dertig uur per week te werken.” Waarom baby’s van parttimers beter uit het onderzoek komen dan fulltimers wordt niet gemeld. En het maximale aantal werkuren voor een vader ontbreekt uiteraard geheel. De moeder krijgt het kind en mag het houden.
En het wordt nog gekker. Want de moeder is de enige verantwoordelijke voor de ontwikkeling van haar kind: “Er zijn nadelen aan werkende moeders (zoals de verhoogde kans op ongehoorzaamheid en agressiviteit), maar de voordelen van een betere financiële situatie en moeders die gelukkiger zijn (dan wat, ten opzichte van wat?) wegen ruimschoots op tegen deze nadelen” aldus de onderzoekers en The Observer/NRC. Ongehoorzaamheid en agressiviteit bij kinderen wordt klakkeloos aan de werkende moeder gekoppeld zonder dat de vader daar kennelijk enige invloed op heeft.
Parenting
Het moet gezegd: NRC heeft in ieder geval het meest tenenkrommende citaat van één van de onderzoekers uit The Observer uit haar eigen artikel gelaten:
"The effect of the parenting itself is the key factor," said Waldfogel. "It is hugely important how sensitive you are to your child's needs. Even for women who have to work more than 30 hours a week, they can make things better for themselves, they just need to take a deep breath on the doorstep, dump all the office worries behind them and go in the door prepared to pay attention to all their children's cues. This is good news for all mothers."
Hoewel het woord anders doet vermoeden is ‘parenting’ kennelijk slechts voorbehouden aan de moeders. Vaders kunnen bij thuiskomst met een hoofd vol kantoorzorgen laveloos op de bank ploffen. Deze mevrouw Waldfogel moet de laatste drie decennia alleen maar met haar neus in de boeken gezeten, want dit citaat is ‘so seventies’.
Kostwinners
Nou ja, de onderzoekers verantwoorden zich volgens NRC nog wel over de afwezige vaders: “Het onderzoek heeft niet gekeken naar de invloed van al dan niet werkende vaders omdat het maatschappelijk debat zich de afgelopen decennia geconcentreerd heeft op de werkende moeder en omdat het lastig zou zijn een vergelijkingsgroep te vinden met vaders die het eeste jaar van het leven van hun kind thuisblijven.” Schokkend hoezeer het kostwinnersmodel nog steeds de norm is, ook bij wetenschappers. Of moeder of vader is kennelijk fulltime bij baby thuis; eventuele combinaties tussen die twee zijn blijkbaar buitenaards voor deze onderzoekers en de journalisten van zowel The Observer als NRC.
Dat baby’s van werkende moeders niet lijden weten de ervaringsdeskundigen in onze samenleving allang. Er zijn namelijk niet alleen werkende moeders, maar ook werkende vaders, zorgende ouders, zorgende grootouders en professioneel zorgende kinderopvanginstellingen. Er heeft een stille revolutie plaatsgevonden waarbij het kostwinnersmodel al twee decennia geleden aan de wilgen is gehangen, kinderen ouders hebben gekregen in plaats van moeders en gezinnen zorg en werk weten te combineren, ook al zijn werkgevers, scholen en maatschappelijke instituties blijven steken in het prerevolutionaire tijdperk van de jaren 1960 en 1970.
Het enige baanbrekende aan dit bericht in NRC is het schokkende feit dat wetenschap en journalistiek nogmaals bewijzen totaal verstokt te zitten in een wereldbeeld van minstens dertig jaar geleden terwijl de maatschappelijke realiteit hen allang heeft ingehaald.
Reacties
