Wouter en Camiel: bedankt!!
Geschreven door Els Holsappel
Op alle fronten was het de afgelopen jaren stil. Regering en parlement deden buiten hun partijpolitieke gekrakeel weinig tot niets. Werkgevers bleven halsstarrig vasthouden aan vaste werktijden tussen 9.00 en 18.00 uur en de vijfdaagse werkweek als norm voor carrièremakers. Scholen hebben zelfs nog slechtere schooltijden gekregen als dertig jaar geleden en doen zelfs een groter beroep op ouders voor allerlei hand- en-spandiensten als vlooien pluizen, spelletjesmiddagen en chauffeurtje spelen dan tijdens de vorige generaties.
En nu, vandaag, is daar opeens een trendbreuk uit volkomen onverwachte hoek. Een cesuur in de geschiedenis van de emancipatie van het ouderschap. Als historicus weet ik: over dertig jaar zullen de geschiedschrijvers deze dag aanwijzen als het keerpunt, het moment waarop de ouderwetse rolpatronen definitief veranderden en papa’s echte vaders werden. Vandaag hebben twee toppolitici geschiedenis geschreven.
Kroonprinsen
En het mooie is dat niemand het zag aankomen. Als een donderslag bij heldere hemel waren ze daar zomaar ineens. Binnen vierentwintig uur namen twee kroonprinsen afscheid van het Haagse politieke toneel. De één maakte serieus kans op het premierschap, de ander op het politieke leiderschap van zijn partij. En toch kozen beide heren voor hun gezinsleven. Zij wilden niet die meneer zijn ‘die zondags het vlees komt snijden’. Eén van hen zei: "Als ik door zou gaan en premier zou worden, zou ik mijn eigen kinderen gewoon niet zien opgroeien. Dat is het mij niet waard". De ander koos zelfs voor zijn vriendin nog voordat er kinderen zijn: “Ik zou niet willen dat ik met oogkleppen op door zou hollen en op mijn vijfenveertigste uit de politiek zou stappen, omheen zou kijken en helemaal alleen zou zijn, dat zou een erg eenzaam bestaan zijn.” Thuis wint en werk verliest.
Peroonlijk, niet politiek
De enorme beweging die al jarenlang bezig was in de Nederlandse samenleving is eindelijk doorgedrongen tot de Haagse politiek: man en vrouw werken en zorgen samen. Maar niet op de manier waarop we dat gehoopt en verwacht hadden. Het punt kwam tot nu toe niet voor op de politieke agenda en er is ook totaal geen beleid gemaakt de afgelopen jaren. Nee, de emancipatie van het ouderschap komt daar Den Haag binnen waar zij al jaren aan haar opmars bezig was: vanuit de samenleving. Wouter Bos en Camiel Eurlings hebben hun besluiten genomen uit puur persoonlijke motieven. Niet uit politieke overwegingen.
Bom
Nu is het persoonlijke altijd politiek en dat hebben Wouter en Camiel vandaag wel laten zien. Want de keuzes van beide heren zijn ingeslagen als een bom in Den Haag. En een bom komt meestal wél op de politieke agenda. En dat betekent dat vroeg of laat nu toch eindelijk de emancipatie van het ouderschap die in de samenleving allang een feit is ook omgezet zal worden naar de maatschappelijke instituties. Na de besluiten van Wouter en Camiel moeten politiek, werkgevers en scholen eindelijk gaan bewegen. Nu kan niemand nog langer beweren dat ‘mannen nu eenmaal willen werken en vrouwen nu eenmaal willen zorgen’. Dat tijdperk is godzijdank definitief voorbij.
Wouter en Camiel: bedankt!!
Reacties
Roos