Geen begrip voor mannelijk onbehagen

Door Elise Vermeeren

De grote zaal van pakhuis de Zwijger in Amsterdam is volgepakt deze avond. Het leeuwendeel bestaat uit vrouwen van rond de zestig met verschrikt papegaaienhaar en leesbril en een enkele kalende hippie met een etnisch gewaad. De stemming is onrustig. Immers, er gaat gesproken worden over het onbehagen van de man over onze vermeende gefeminiseerde samenleving, dat indirect werd bewerkstelligt door onze feministes uit de jaren zeventig. Inderdaad, de vrouwen die nu in de zaal zitten. Van Rijsbergen introduceert zijn boek met een aantal vragen. Is de samenleving werkelijk gefeminiseerd? Worden mannen daardoor zielepoten? En wat is er waar van de semi-wetenschappelijke lectuur waarin wordt verteld dat mannen miskende jagers en Tarzannen zijn? Is dat niet allang achterhaald?

Andreas Kinneging en Dylan van Rijsbergen in debat
De avond start met een debat tussen van Rijnsbergen en rechtsfilosoof Andreas Kinneging, waaraan het publiek mag meedoen.
Laatstgenoemde profileert zich gelijk als male chauvinist pig met de uitspraak; ‘het feminisme is een vorm van decadentie en overmoed dat leidt tot de vernietiging van het westen.Het publiek in de zaal is hels. Hoewel we hier nu een man hebben, die spreekt over zijn onbehagen, klinkt er hoongelach. Een geluid dat deze avond nog veel terugkomt. Kinneging: ‘Ik kan niet multitasken. Als ik een dag voor mijn kind moet zorgen, zorgt dat voor veel meer ongelukken dan wanneer mijn vrouw dat doet. Ik heb het wel geprobeerd, maar ik ben gewoon doodop na zo’n dag’ .Opnieuw verontwaardigd geschimp. ‘U denkt in beperkingen!’klinkt het uit de zaal. ‘Het brein kan zich ontwikkelen!’ ‘U wílt het niet leren! Denkt u dat vrouwen niet doodop zijn?’
Gespreksleider Ruben Maes vraagt zich hardop af waarom de zaal zich zo opwindt. Kinneging: Dat komt omdat wij ons nog steeds in die jaren zeventig cultuur bevinden. We vinden dat man en vrouw helemaal, compleet gelijkwaardig zijn, met slechts kleine anatomische verschillen. Waanzin’ ‘Het genderneutrale denken is onzin. Laat de man man zijn, en de vrouw een vrouw. Het probleem is; mannen accepteren dit allang, maar de vrouwen niet.’
Kinnegings gelaat wordt steeds strakker. Je ziet hem denken; ‘waarom, wáárom heb ik hiermee ingestemd. Dit is zelfmoord’. Als de voorzitter van huismannen.nl aan het woord wordt gelaten en stelt dat hij en zijn achterban zich prima voelen in de rol van verzorger en opvoeder, bitst Kinneging ; ‘Ik weet zéker dat vrouwen huismannen niet sexy vinden’. De huisman snibt terug; ‘Ik kan mijn vrouw behagen én multitasken.’
Dylan van Rijnsbergen die het verbale geweld geamuseerd heeft gadegeslagen vraagt zich hardop af waarom Kinneging van zichzelf een karikatuur maakt.
Als een eloquente dame uit het publiek verzoekt de discussie naar een ander niveau te brengen slaat de stemming om. Kinneging besluit zijn aandeel in de discussie met een emotionele hartenkreet; ‘Het leven is een misére als je tegen je natuur ingaat.’ Eén van de genodigden deze avond, Michael van Eekeren, schrijver van het boek ‘ De ondraaglijke feminisering’ heeft een interessante visie. ‘De genialiteit onder mannen verdwijnt. Ze hoeven niet meer te presteren maar worden slappe vaatdoeken. We krijgen zo geen Mozarts meer, geen Beethovens, geen Einsteins’ De ongedurige zaal is het daar niet mee eens. ‘Je biologie is geen ‘ware aard’!’klinkt er schel. ‘Mannelijkheid hoeft geen normatief keurslijf te zijn’.
Het interessante aan deze avond is dat het gaat over het onbehagen van de man, maar als een man zich vervolgens uitspreekt over zijn onbehagen wordt hij weggehoond en als seksist te kijk gezet. Mannen die toegeven dat zij zich betutteld voelen en, bijvoorbeeld, moeite hebben met het overschot aan vrouwen in het basisonderwijs wordt onmiddellijk een ouderwets achterhaalde visie verweten.Dylan van Rijsbergen pakt het slimmer aan. ‘Zouden we geen nieuwe definitie aan mannelijkheid moeten geven? ’stelt hij diplomatiek.De discussie lijkt te verzanden in kroegpraat.
**
De rechtspositie van de man**
Ruben Maes nodigt nieuwe mensen aan de debattafel; Marleen de Pater van het CDA, Sharda Alibax, beleidsmedewerker van het Kennsicentrum voor emancipatie vraagstukken, en Rutger Groot Wassink, oprichter van magazine PapaPlus. Zij spreken over het vaderschapsverlof dat voor mannen vaak maar twee dagen is. De Pater van het CDA laat er geen misverstand over bestaan; het CDA zal hierover geen wet aanmaken. ‘Ik weet dat de verkiezingen eraan komen, maar wij vinden dat dit iets is wat werkgever - en nemers gewoon onderling moeten uitvechten.’Geen wettelijk geregeld vaderschapsverlof dus, iets wat de vrouwen en het handjevol mannen erg hoog zit.

Van Rijsbergen besluit de avond met wat hij van plan was; zijn nieuwe boek overhandigen aan Arie Boomsma, die zich de hele avond muisstil heeft gehouden. ‘Arie is voor mij een echte man. Prof basketballer, lang, gespierd, maar toch poseren in een homoblad. Aan zo iemand wil ik als eerste mijn boek overhandigen.’zegt de sympathieke van Rijnsbergen. Alle heftige emoties van vanavond doen hem zichtbaar goed. Dat boek gaat lopen als een trein, want we raken nooit uitgepraat over de verschillen tussen man en vrouw.