« Column - Sarah Meuleman WOMEN Inc. Blog WOMEN Inc. wenst je... »
WOMEN Inc. blog – 1 reactie
Column Dylan van Rijsbergen
Er wordt veel gesproken over échte mannen. Maar wat is dat eigenlijk voor iemand, de echte man?
In een uitzending van Rondom 10 twee weken terug, over het onbehagen van de man, zei iemand dat de manier waarop mannen met conflicten omgaan de vuist was. Maar is dat werkelijk mannelijkheid? Is de echte man een cowboy? Een krijger? Is hij Conan de Barbaar? Is hij een ge-ooglapte zeerover, een gangster met een gleufhoed? Schuilt er in iedere man een woeste Bokito die genetisch geprogrammeerd is om zijn plek op de apenrots te veroveren?
Veel van de beelden van mannelijkheid die wij kennen zijn ons overgeleverd uit andere tijden, toen het nog functioneel was om mannen en vrouwen te scheiden. Maar intussen is de samenleving veranderd. Technologie maakt het steeds minder noodzakelijk om uiteenlopende beroepen voor mannen en voor vrouwen te hebben. We worden niet meer bedreigd door wilde dieren of vijandige stammen. Tegelijkertijd is de economie flexibeler geworden en zijn mensen geïndividualiseerd. Relaties duren maar al te vaak geen leven lang meer en steeds meer mensen zijn een periode van hun leven alleenstaand. Zo’n moderne samenleving vraagt niet om een starre, ouderwetse mannelijkheid. Ze vraagt om een flexibeler man, die zowel traditioneel mannelijke als traditioneel vrouwelijke eigenschappen heeft en die ook onafhankelijk van een vrouw een huishouden, met of zonder kinderen, kan leiden.
Maar romantische beelden van vroeger zijn hardnekkig. Ze zijn hardnekkig omdat ze ons houvast geven. Het is moeilijk om zonder houvast te leven, zonder een structuur die ons duidelijkheid geeft over wat van ons verwacht wordt. Precies daarom zijn er nieuwe voorbeelden nodig van mannelijkheid. Mannen die zich niet schamen om een volledig mens te zijn en die andere mannen aanspreken. Geen cowboys of vikingen, geen Don Draper van Mad Men, maar ook geen ijdele metroman die zijn teennagels lakt. Er is een schrijnend tekort aan mannen die het lef hebben om een nieuwe mannelijkheid uit te dragen. Want niets is gemakkelijker dan je laf verschuilen achter een gedateerd keurslijf. Daarom is het tijd voor een nieuw manbeeld. Het is tijd voor man 3.0.
Erika van Dijk Geschreven op: 25 nov 09, 20:10
Man 3.0
Dylan,
Je slaat de spijker op zijn kop. Als TS vrouw verkeer ik in de gelukkige omstandigheid een leven te hebben gehad waarin ik empirisch met beide kanten van de 'duale' - zoals jij zegt 'gedateerde' - profielschetsen van man (M) en vrouw (V) te maken heb gehad. In mijn eigen kop nog wel.
Wat je dan bij jezelf en in je omgevnig merkt is het volgende: stereotypen ontstaan door:
a) generalisaties in grote lijnen; en
b) zeker zo erg: het hardnekkig koppelen van een soort moralistisch 'zo hoort het' aan de generalisaties.
Met name mannen hebben zich onderscheiden voor wat betreft punt b). Als je bijvoorbeeld reclames voor mannen vergelijkt met die voor vrouwen dan is duidelijk dat de laatste al een veel gediversifieerder beeld laten zien.
Het Bokito mansbeeld is als het ware gecultiveerd, terwijl de realiteit van de moderne samenleving steeds meer was dat een PERSOON (P) eigenschappen had die hem/haar ergens deden uitkomen op een plek op een schaal die bestond uit de karakteristieken van de 'stereotype' vrouw en de 'stereotype' man.
Mathematisch: elke P = a x M + (1-a) x V
Er zullen best manspersonen zijn waarvoor geldt dat hun a gelijk is aan 100 procent. Echter, deze oertypes zijn zwaar in de minderheid. Alleen worden mannen gecultiveerd om dat niet eerlijk toe te geven.
Laten we maar zeggen dat de bulk van de mannen a waarden heeft tussen pakweg 0.4 en 0.8 en bij vrouwen tussen pakweg 0.6 en 0.2.
Ik denk dat mijn voordeel als TS is dat je je hele leven over dit vraagstuk nadenkt omdat je er dagelijks mee geconfronteerd werd. Als je dan zelfs met de lage waarde van 0.4 niet uitkomt, omdat je meer vrouw dan man bent in je hoofd, dan is het makkelijker om toe te geven dat het een glijdende schaal is en geen stereotype dichotomie.
Vrouwen zijn veel beter in staat om alles te relativeren op basis van een soort multi-factor denkkader. Mannen vinden dat eng en houden - al dan niet gedwongen door de 'groep' waarin ze verkeren, of de samenleving - vast aan een 'ik moet een a waarde van 1,0 of bijna 1,0 hebben' mentaliteit.
Alles is een kwestie van gradaties.
Man 3.0 is volgens mij iemand die durft toe te geven dat er niet alleen goede kanten zitten aan de wijze waarop 'typische' vrouwen dingen doen, wat ze leuk vinden etc. Maar.....en daar komt ie...ook durven toegeven dat op bepaalde terreinen hun eigen denken sterker lijkt op wat er in die groep gebeurd of gedacht wordt of mooi gevonden wordt...dan wat er in het eigen stereotyp zit.
Door de speciale soort contacten die ik door mijn eigen verleden met beide geslachten heb gehad, merk ik dat dit voor mannen een enorme slag is. Vrouwen zijn verder. De vrouw zit al in haar Vrouw 3.0 fase. De mannen moeten nog.
Goed dat je dit ter sprake brengt!