Carriere en kinderen; kiezen of delen?
De bevindingen van Amerikaanse vrouwen, kampioenen in arbeidsparticipatie.
Vrouwen in Nederland hebben vaak het gevoel dat je een keus moet maken tussen of een carrière of kinderen. In andere landen werken vrouwen allang veel meer uren, of ze nu moeder zijn of niet. In deze discussie rond werk en zorg wordt vooral vaak verwezen naar Amerika. Soms als inspirerend voorbeeld van hoe vrouwen fulltime werken en de top kunnen bereiken en soms juist als schrikbeeld van een maatschappij waar werk altijd belangrijker is dan zorg.
Maar hoe dan ook, Amerika is ervaringsdeskundig als het gaat om arbeidsdeelname van vrouwen op alle niveaus. Vier op de tien vrouwen in Amerika zijn kostwinner van het gezin. Wat zijn hun bevindingen? Wat hebben Amerikaanse vrouwen gewonnen en wat ingeleverd? Hoe evalueren ze hun eigen positie nu? Wat is hun advies aan Nederlandse vrouwen? Kan je werk en zorg op een goede manier combineren?
Met:
Heleen
EllenHeleen Mees interviewt een Amerikaanse en Nederlandse onderzoeker op het gebied van combineren van werk en privé: Ellen Kossek, Professor HRM and Organizational Behaviour en auteur van CEO of Me: Creating a Life that Works in the Flexible Job Age en Marloes van Engen, assistent professor Human Resource Studies en onderzoeker naar gender in organisaties.
De avond is in het kader van de 24orMore Conference van Taskforce DeeltijdPlus en zal geheel in het engels gesproken zijn.
WOMEN Inc. Special: 20.00 uur tot 21.30 uur (inloop vanaf 19.30 uur)
Entree: gratis
Locatie: Pakhuis de Zwijger, Piet Heinkade 179 Amsterdam++++
Bijdragen
KarlijnReacties (5)
Reacties (5)
rieteke
Masha
Maartje
Wendy
Glenny
Merette
Kan je carriere en kinderen combineren?
Of loop je dan altijd te stressen en heb je altijd het gevoel dat je en je baan en je kinderen te kort doet?
moeilijk?
Ben sinds 2 jaar gescheiden en werk nu als full time projectmanager met een kind van 9 en 18 jaar.
heb na mijn studie eigenlijk altijd full time gewerkt totdat de 2e kwam en heb dat toen gereduceerd naar 4 en later naar 3 dagen.
Wat mij opvalt is dat vooral vrouwen erg hard voor elkaar kunnen zijn, zeker als je meer dan de, nu, toegestane 2 a 3 dagen, werkt. Op schoolplein wordt je niet serieus genomen hetgeen resulteert in verminderde communicatie, want jij bent die vrouw die fulltime werkt.
Ik werk tot volle tevredenheid hetgeen resulteert in duidelijkheid naar de kinderen toe en een strak geregisseerde dagindeling.
Natuurlijk is het een hoop geregel maar mijn kinderen weten niet anders, en daarnaast ben ik persoonlijk van mening dat als je een opleiding hebt en een goede baan hebt, je je niet afhankelijk mag opstellen naar de ex-man. Voor de kinderen alimentatie ontvangen, ok, maar voor mijzelf heb ik persoonlijk de keuze gemaakt om full time te gaan werken.
Opvang is geregeld via de BSO (geen opa's en oma's tot mijn beschikking) en de BSO is wel zo neutraal. Vaak maak ik het mee dat als ik vroeger thuis kom, he gezellig, thee drinken met kind enzo, ik steevast krijg te horen, "dat ze net zo lekker bezig waren" en "waarom ben je er zo vroeg?". Gelukkig maar want dan houd in dat ze het naar hun zin hebben, toch.
Tuurlijk zijn er momenten dat ik wel eens een dag extra zou willen hebben, maar dat geldt voor vrouwen die thuis zijn ook. "het gras is altijd groener etc.""
En inderdaad kijk eens naar het buitenland, uw US voorbeeld zegt al genoeg.
Gisteren een discussie opgeworpen bij 3 van mijn vriendinnen van "hoe komt het toch dat wij vrouwen niet verder doorstoten.
1 is net zo'n carriere vrouw als ikzelf, de 2e heeft een eigen bedrijf en de 3e is een herintreder.
We hebben uiteindelijk geconcludeerd dat het toch ook wel met het geslacht en navenante genen te maken heeft.
Mannen focussen zich op 1 hooguit 2 dingen. Werk, carriere of carriere, werk. (in het algemeen en lekker generaliserend)
Vrouwen echter hebben dat vervelende duiveltje in zich, waarin ze zich continue afvragen: "doe ik het wel goed, komt mijn kind, man, huishouden, studie, overige werkzaamheden niet tekort"? Moest ik niet nog een verjaardag organiseren, moet ik niet nog een cadeautje kopen voor die of gene, moet de trap niet schoongemaakt worden etc. etc."
we nemen naast de baan ook andere zaken mee die onze energie weghalen en dus de focus op het maken van een carriere of zeg een top functie in top bedrijven bijna onmogelijk maken.
En lukt het die persoon dan wel dan vaak met de bijbehorende commentaar van (vooral) vrouwen die iets vinden. O.a. dat je geen goede moeder bent of niet goed zorgt, of men vindt je een "bitch-type". Zoals het blad Nouveau een onderwerp heeft:
mannen zijn charismatisch, vrouwen zijn charmant. Wat een flauwekul. Kijk eens naar een Sylvia tOTH, en wat dacht je van een Neelie Smit, geweldige vrouwen die doorstoten op capaciteit, kennis, intelligentie, een visie hebben en die ook uitdragen. Dat zijn vrouwen die we nou eens op handen moeten dragen ipv verguizen.
Het zou goed zijn als we dat veroordelen eens laten voor wat het is, en die vrouwen die er wel voor kiezen om die carriere te maken het eens makkelijk maken "for a change"
Ik reageer hier op Jaybee
Schuldig of schuldgevoelens?
In de hele discussie over werk en zorg combineren wordt gewoonlijk vooral naar het hier en nu van onze situatie gekeken. Met een beetje meer afstand zijn er interessante dingen op te merken. Bijvoorbeeld over ons gevoel van 'tekort schieten'.
Er is vanuit de psychologische invalshoek een groot verschil tussen 'schuldig zijn' of je 'schuldig voelen'. In de regel hebben we van het laatse meer last dan van het eerste. Als je schuldig bent, je bent bijvoorbeeld je kind vergeten op te halen van de creche, dan zul je je schuld moeten inlossen om je weer prettig te voelen. Door bijvoorbeeld sorry te zeggen en je kind extra te knuffelen.
Als we ons 'schuldig voelen' speelt er een veel complexer geheel van gevoelens. In de regel voelen we ons schuldig omdat we afwijken van de groepsnorm. Schuldgevoel is een signaalfunctie om ons te waarschuwen dat we mogelijk buiten de groep vallen.
Interessant in dit verband is een onderzoek wat aantoont dat vrouwen wiens moeders al buitenshuis werkten, significant meer uren werken dan vrouwen wiens moeders alleen thuis waren. Deze vrouwen voelen zich minder schuldig bij meer dan twee of drie dagen werken, omdat de norm voor buitenshuis werken al hoger lag in hun sociale omgeving.
Je schuldig voelen naar je kinderen omdat je te weinig thuis bent, of je schuldig voelen naar je werkgever omdat je niet wilt overwerken, zijn gevoelens die vaak niemand verder brengen. Het is de kunst om je te realiseren dat je je eigen keuzes mag maken, dat je af mag wijken van de normen van je sociale omgeving. En dat daar 'je schuldig voelen' bij hoort, zonder dat je 'schuldig bent'.
Mirjam Dirkx is trainer / coach, en geeft o.a. trainingen vrouwelijk leiderschap vanuit systemisch perspectief.
Re: Ik reageer hier op Jaybee Het leven zou een stuk aangenamer zijn als ik de kunst van hechten en loslaten wat beter zou beheersen als fultime werkende (58 jr) coach, schrijfster, beginnend fotograaf, hobby schilderen, bestuur D66, en Radio Lelystad en