Een kleine pinguïn hobbelt moeizaam van ijsschots naar ijsschots. Aarzelend stuitert het beestje van plek naar plek. En redt het net.
Ik hang thuis op de bank en zap. Fascinerende vogels, die pinguïns. Zowel vrouwtjes als mannetjes broeden de eieren uit. Helaas, bij de menselijke soort gaat dat anders. Drie maanden lang ben ik al aan het broeden. En drie maanden moe en misselijk. Pas als je zelf zwanger bent, kom je er achter dat ochtendmisselijkheid totaal niks met de ochtend te maken heeft: de hele dag door is het alsof je negentien uur in een slalommende bus hebt gezeten.
Dus hang ik op de bank, kijk pinguïns en maak me zorgen hoe ik het mijn bazen vertel. Hoe moet dat nou, met die carrière? In België gaat het gezegde: een slimme meid krijgt haar kind op tijd. Maar als je een carrière hebt is er gewoon nooit tijd. Zo was ooit een baas van een Nederlandse omroep zo vriendelijk haar nieuwe presentatietalent te waarschuwen: ‘Als je het maar niet in je hoofd haalt om zwanger te worden!’ Zwangerschap en carrière. Het wringt.
Alsof moeder worden een handicap is. Alsof na de bevalling alle ambitie, creativiteit en energie met het vruchtwater is weggevloeid. Alsof je alleen maar uitgeput en uitgeblust op het werk kunt verschijnen. Kom op, we staan er toch allang niet meer alleen voor? Vaak is er toch een man in de buurt die de helft van de zorg op zich neemt?
Alleen: dat gebeurt nauwelijks. Als ik om me heen kijk, zie ik jonge vrouwen zelden de helft van de zorgtaken delegeren. Harde afspraken worden niet gemaakt. En vaak doen de nieuwe moeders (stiekem) alles liever zelf, want beter (vinden ze). Na nachten waken en dagen tussen de luiers, verschijnen ze uitgeblust op het werk. En vol argwaan kijkt de baas uit naar het volgende slachtoffer van het verlammende moedervirus.
Dus vraag ik me af: hebben we die zwangerschapsdiscriminatie niet een beetje aan onszelf te danken? Aan onze eigen laksheid om op die zorgstrepen te staan? Pinguïns weten in ieder geval wel hoe de taken te verdelen. Slimme vogels.
