Ze kwamen, zagen en bleven... en overwonnen!

Net zoals moederdag niet bestaat in onze cultuur is er ook geen plaats voor vaderdag. Er was geen tijd voor dit soort speciale feestjes, er moest keihard gewerkt worden door onze papa's. En niet in Marokko, maar ver bij de familie vandaan in vreemde landen met van die 'rare gewoontes' zoals vader- en moederdagje vieren....

Mijn vader was 25 jaar toen hij in 1964 besloot zijn Marokkaanse, warme, veilige ondergrond in te ruilen voor de harde, koude, Nederlandse vruchtbare bodem. Helemaal in zijn uppie vertrok hij. 1 uur wandelen in de verzengende hitte naar iets wat lijkt op een bushalte, 4 eenzame uren lang rijden in een gammel busje naar de haven, 8 lange uren vastgegespt zitten in een te krappe stoel in het vliegtuig, daarna opnieuw in de bus op weg naar de plek van bestemming: een piepklein flatje, te delen met nog 10 andere 'gastarbeiders'...

Veel mensen weten overigens niet dat onze vaders gekeurd werden voordat ze hier überhaupt mochten komen werken. Er werd gelet op de fysieke toestand en de arbeidskwaliteiten van deze groep jonge mannen. Zonder positieve keuring werd je niet toegelaten in ons koude kikkerlandje. 'Gastarbeiders'... het woord zegt het eigenlijk al. Ze waren hier te gast en het was slechts een kwestie van tijd vooraleer ze weer zouden vertrekken naar het moederland. Iedereen had en heeft nog steeds plannen om ooit naar Marokko terug te keren. Het is een soort van te lange en uit de hand gelopen zakenreis geworden voor velen...

Geld verdienen was de gedachte waarop de motor van iedere papa al die jaren draaide. Ze struinden alle fabrieken af op zoek naar werk. Plasticfabriek, ijzerfabriek, autobandenfabriek, zuivelfabriek... Onze vaders waren jong en erg sterk. Werkten van midden in de nacht door tot laat in de avond. Kwamen daarna thuis, aten met z'n allen een karige maaltijd en gingen meteen naar bed om het zware werk , het moordende tempo en de eentonigheid in de fabrieken aan te blijven kunnen. 7 dagen per week...jaren achter elkaar... Wel 25 jaar lang... tot het lichaam het begaf en zichzelf overgaf. Voor die tijd stopte niemand met hard werken. Dat deed je niet! Het geld was te belangrijk en levensnoodzakelijk om de familie in het thuisland te helpen en in leven te houden. Alles wat ze verdienden, spaarden ze op om het grote gezin in het land van herkomst te kunnen onderhouden. En om cadeautjes te kopen voor iedereen. Sommige gezinnen bestonden wel uit tientallen familieleden. Heel veel geschenken gingen dus de koffer in tijdens de jaarlijkse zomervakanties...

Hoe hebben zij zich staande kunnen houden? Hoeveel hebben zij wel niet meegemaakt en hoeveel hebben ze niet moeten slikken? Vaak 20 jaar of langer hebben ze gescheiden geleefd van hun gezin. Hun kinderen en vrouw zagen zij alleen in de vakanties. Ze waren jaren lang de Nederlandse taal niet machtig omdat ze hier waren om te werken, niet om te leren... De cultuur voelde onwennig, het eten was anders... Ze waren eenzaam en aangewezen op elkaar. Deze manier van leven heeft er toe geleid dat deze generatie tegenwoordig nog steeds in een eigen wereldje leeft. Omdat aan het leren van de Nederlandse taal geen prioriteit werd gegeven, wordt nu nog steeds alleen de eigen taal gesproken. Met hier en daar een verdwaald Nederlands woordje.

Mijn vader vertelde me wel eens verhalen over hoe het was toen... Zijn vertrek herinnert hij zich als de dag van gisteren en nog steeds ervaart hij die tijd van toen fijner als de tijd van nu en de maatschappij waarin hij tegenwoordig leeft. Hij mist de vriendelijke mensen die je op straat altijd "dag" en "hallo" schonken, de gemeende interesse van de lokale bevolking... De gastvrijheid en behulpzaamheid... De TV die niet alleen over 'kut-Marokkanen' berichtte. De gulden, de lage prijzen,... Mijn vader voelde zich goed in Nederland, het was zijn tweede thuis geworden... Volledig terugkeren was niet makkelijk en/of niet mogelijk... maar blijven evenmin. Toch heeft hij ooit besloten om in Nederland te blijven wonen. Omdat hij zijn kinderen en vrouw die ondertussen ook in Nederland woonden een goede toekomst wilde blijven bieden.

Ondertussen waren de ruggen en andere lichaamsdelen door het zware werk overbelast en langzaam aan het afsterven...
Onze vaders zijn voor mij de helden van vroeger... en de moderne mannen van NU...
Zij zijn de mannen die vrouwen, kinderen en andere familieleden jaren lang hebben onderhouden door hun arbeid...
Zij zijn het die zich bijna letterlijk ziek werkten om hun vrouwen en kinderen de vrijheid te geven om een leven te leiden die aangenaam en goed is...
Zij zijn het die er voor zorgen dat kinderen kunnen studeren en een toekomst krijgen...
Zij zijn het die een land als Nederland maakten tot wat het nu is... (na de tweede wereldoorlog werd de wederopbouw van Nederland deels door gastarbeid verwezenlijkt)...
Zij zijn het! De Helden van toen en nu!

Hoe gaat het nu met ze? Vraagt iemand zich dat nog af? Wordt het geen tijd om toch maar een Marokkaanse vaderdag te organiseren ? Misschien moeten we al deze mannen in elk geval de Moderne Man Prijs-gunnen. De award die staat voor de zichtbaarheid van deze sterke mannen. Mannen die zorgtaken combineren met werk. Mannen die hun eigen pad bewandelen, met overtuigingskracht, een onwelwillende baas en omgeving elke dag tegemoet treden en de gedoodverfde rol als kostwinner aanvullen met een eigen profiel.

Minister Plasterk reikt op 21 juni in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam deze prijs uit. Ik nomineer bij deze mijn vader voor deze eervolle onderscheiding... En meteen maar ook alle gastarbeiderspapa's: de echte moderne helden van toen en nu... Ze verdienen het!
Echt!