Vrouwensport nog steeds onzichtbaar

Stel; je rent een marathon. Voorwaar een hele klus toch?
Geen wonder dat een sportevenement zoals een marathon aandacht trekt van veel mensen, niet alleen langs de straat maar zeker ook via televisie en de krant.

Ik volg al een tijdje diverse marathons die gehouden worden over heel de wereld, zowel live als via de televisie. Daarbij valt mij steeds iets op: in Nederland wordt altijd veel meer aandacht geschonken aan de deelnemende mannen dan de vrouwen. Niet zelden bestaat een live-uitzending voor 95 % van de tijd uit beelden van de mannenkopgroep terwijl de vrouwen er met een schamel finishmoment ervan afkomen.
Het meest bedroevende voorbeeld hiervan was de recente samenvatting van de marathon van Rotterdam door Studio Sport. In deze uitzending werd met geen enkel woord laat staan een beeld, aandacht geschonken aan de vrouwelijke deelnemers. Geen enkel woord!! Er werd dus niet eens een uitslag genoemd!

USA

Hoe anders gaat het eraan toe in andere landen bijvoorbeeld de USA. In dit sportminnend land is het een goed gebruik om net zo veel tijd en aandacht te schenken aan de vrouwelijke atleten als aan de mannelijke. Nooit zal ik meer de New Yorkmarathon vergeten van 2007. Ik stond ongeveer 500 meter van de finish en hoorde de wedstrijdspeaker live verslag doen van de totale wedstrijd. Bijna huilend roemde de man de geweldige prestaties van de beide kopvrouwen onder wie Paula Redcliff, die uiteindelijk zou winnen en die nog geen 9 maanden voor de wedstrijd het leven had geschonken aan een baby.
De speaker deed vol vuur en vlam verslag van de spannende wedstrijd bij de vrouwen waarbij hij de legendarische woorden uitsprak tegen zijn collega: "Maar Mike, laten we ook nog even kijken naar de mannen, want die doen tenslotte ook nog mee!"
De dag erna kocht ik een krant bij de kiosk op de hoek van de straat en wat schetste mijn verbazing? Diezelfde Paula Redcliff op de voorpagina van de krant én het sportcatern.Kom daar in Nederland eens om!

Onwennig

Zelfs bij een sportevenement van wereldformaat zoals de Olympische Spelen gaat het er in Nederland soms tenekrullend aan toe. Bijna onwennig deden de heren sportverslaggevers verslag van de bijzondere prestaties van de Nederlandse vrouwen tijdens de Olympische Spelen in Peking. Ze leken er geen raad mee te weten en ja, ze moesten bij zo veel 'medaillegeweld' van de dames er wel aandacht aan schenken. Veelvuldig heb ik dan ook opmerkingen gehoord als: "tjonge, tjonge, wat een hoop gouden medailles van de vrouwen. Maar hoe zit het nu met de heren, waarom doen die het zo povertjes? " Waarbij er ruim aandacht werd geschonken aan de vraag waarom het bij de heren zo slecht ging i.p.v het goede, namelijk de hoge prestaties bij de vrouwen eruit te lichten.

Eenzijdig samengestelde redacties

Niet zelden tref je op sportredacties in meerderheid mannen aan wat de mogelijke oorzaak is van deze eenzijdige sportberichtgeving. Maar zelfs bij een meerderheid aan mannen op een redactie is dit een onacceptabel verschijnsel. Ook mannelijke verslaggevers moeten kunnen snappen dat 51% van de bevolking niet genegeerd mag worden. Niet vanuit etisch opzicht en ook niet vanuit het gegeven dat sportredacties ook van diezelfde 51% van de bevolking hun financiële afdracht ontvangen in de vorm van belastingen en abonnementsgeld.